รองเลขาฯ หวังถือซองเอกสารหนังวัว ยื่นมือเข้าไปดึงสมุดรายชื่อหนาๆ ออกมา ตบเบาๆ บนฝ่ามือ กระแอมเคลียร์เสียง แล้วพูดเสียงดังชัดเจนว่า “ตั้งใจฟังให้ดี ต่อไปนี้จะเริ่มเรียกชื่อจัดสรรหมู่การผลิต เมื่อได้ยินชื่อตัวเองให้ขานรับ จำชื่อหมู่ของตัวเองไว้ให้ดี!”
เหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวเงียบกริบทันที ต่างตั้งหูฟัง จ้องมองสมุดรายชื่อในมือเขาเขม็ง แม้แต่ลมหายใจยังไม่กล้าหายใจดัง ปลายเท้ายืนตึงโดยไม่รู้ตัว กลัวจะพลาดชื่อตัวเอง
“จางซาน หมู่ซงซู่โกว!”
“ครับ!” เด็กหนุ่มคนหนึ่งรีบขานรับ ใบหน้าเผยรอยยิ้มกังวลเล็กน้อย
“หลี่ซื่อ หมู่ซินลี่!”
“ครับ!”
“หวังอู่ หมู่ตงฟา!”
“ครับ!”
ชื่อถูกเรียกออกมาทีละคน ปัญญาชนหนุ่มสาวที่ถูกเรียกชื่อรีบขานรับ บางคนเดินเร็วๆ ไปหลบอยู่ข้างๆ แอบมองหัวหน้าหมู่ของตนอย่างเงียบๆ ส่วนคนที่ยังไม่ถูกเรียกก็ยิ่งประหม่า นิ้วมือกำสายกระเป๋าเดินทางแน่นโดยไม่รู้ตัว
สวีชิงหรูดึงชายเสื้อพี่สาว พูดพึมพำเบาๆ “ทำไมยังไม่ถึงพวกเราสักที หวังว่าจะได้อยู่หมู่เดียวกับพี่หลี่ชิงนะ” สวีจิ้งซูลูบหลังมือเธอเบาๆ แสดงท่าทีให้สงบลง สายตาก็จับจ้องอยู่ที่รองเลขาฯ หวังเช่นกัน
ไม่นานนัก ก็ได้ยินรองเลขาฯ หวังอ่านว่า “หลี่ชิง หมู่ฟู่ซิง!”
“ครับ!” หลี่ชิงขานรับทันที เงยหน้ามองโจวมู่หยุนและสองพี่น้องตระกูลสวีแวบหนึ่ง แววตามีความคาดหวัง
ต่อมา “สวีจิ้งซู หมู่ฟู่ซิง!” “สวีชิงหรู หมู่ฟู่ซิง!”
“ค่ะ!” “ค่ะ!” สองพี่น้องขานรับพร้อมกัน สวีชิงหรูถึงกับชูกำปั้นเล็กๆ อย่างลับๆ ถอนหายใจโล่งอก
สุดท้าย “โจวมู่หยุน หมู่ฟู่ซิง!”
โจวมู่หยุนเงยตาขึ้นเรียบๆ เอ่ยตอบเบาๆ ในลำคอว่า “ครับ” ทั้งสี่คนสบตากัน ล้วนเข้าใจในใจ เรื่องบังเอิญเช่นนี้ ถูกจัดให้อยู่ที่เดียวกันหมด
สมุดรายชื่อถูกเปิดผ่านไปกว่าครึ่ง ในที่สุดชื่อของปัญญาชนหนุ่มสาวสามสิบคนก็ถูกเรียกจนหมด ทุกคนได้รับหมู่การผลิตของตน รองเลขาฯ หวังปิดสมุดรายชื่อ หันไปมองหัวหน้าหมู่ทั้งสิบคนที่ยืนอยู่ข้างๆ โบกมือพูดว่า “จัดคนเสร็จแล้ว ต่างคนต่างมารับตัวไป ต่อไปก็รบกวนทุกท่าน พาสหายปัญญาชนหนุ่มสาวกลับหมู่ด้วย”