หลังร่ำลาหลิวต้าเป่ากับภรรยา โจวมู่หยุนก็ผลักประตูเดินออกไปในค่ำคืนหิมะโปรยปราย ถนนทางฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลนัก หลังหิมะหยุดตก ท้องฟ้าก็แจ่มใส แสงจันทร์เย็นเยียบสาดลงบนหิมะขาวโพลนจนพื้นถนนสว่างวาบ หิมะใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ ทุกย่างก้าว แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเดินของเขาแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาบรรลุขั้นกำลังลับแล้ว รูปร่างมั่นคง ต่อให้พื้นถนนมีน้ำแข็งบาง ๆ เคลือบอยู่ ก็ยังเดินได้อย่างมั่นคง ไม่เซแม้แต่นิดเดียว
เมื่อเดินมาถึงด้านนอกจุดพักปัญญาชนหนุ่มสาว ตะเกียงน้ำมันก๊าดในลานยังสว่างอยู่หลายดวง แสงสีเหลืองสลัวลอดผ่านหน้าต่างไม้ที่กรุกระดาษหน้าต่าง ทอดเงาพร่าเป็นหย่อม ๆ ลงบนพื้นหิมะ ฝีเท้าของโจวมู่หยุนชะงักเล็กน้อย หางตาเหลือบไปทางมุมกำแพงโดยไม่ตั้งใจ เงาสองร่างกำลังย่อตัว ก้มต่ำ แล้วรีบย่องมุ่งหน้าออกนอกหมู่บ้าน
ทั้งสองสวมเสื้อบุนวมหนา ก้มหน้าต่ำ อีกทั้งยังจงใจใช้ผ้าพันคอปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ท่าทางลุกลี้ลุกลนลับ ๆ ล่อ ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้ใครพบเข้า แววตาของโจวมู่หยุนไหววูบ แต่ในใจกลับไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน เดิมทีก็ไม่คิดเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายในจุดพักปัญญาชนหนุ่มสาวหรือในหมู่บ้าน ยิ่งดึกดื่นค่อนคืนแล้ว อีกฝ่ายจะไปทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเขา
“ไม่ใช่ธุระของเรา ก็อย่าไปสอดมือ” เขาทบทวนในใจอย่างเฉยเมย ก่อนจะละสายตาแล้วเดินต่อไปยังลานบ้านของตัวเอง
ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูลานบ้าน ผลักประตูไม้ที่แง้มไว้เข้าไป ภายในลานเงียบสงัด พื้นที่ทำความสะอาดไว้ก่อนหน้านี้ยังมีรอยหิมะบาง ๆ กองฟืนแห้งตรงมุมกำแพงเรียงเป็นระเบียบ เขาปิดประตูลงกลอนจากด้านใน ปัดเกล็ดหิมะเล็ก ๆ ที่ติดเสื้อออก แล้วหันเข้าไปในบ้าน