ไป๋ซูจวินพูดติดตลกว่า "คุณหมิงไปเที่ยวไทยสิ ฉันจะกอดคุณทุกวันเลย"
หมิงหล่างเฟิงไม่สนใจที่โดนล้อ เลิกก้มหน้าก้มตากินข้าว พลางควักเงินจ่ายค่าอาหารไปด้วย
"เย็นนี้ผมมีโชว์ สองสาวคนสวยสนใจมาดูผมเต้นไหม"
ไป๋ซูจวินมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "จริงดิ คุณชาย คุณต้องออกมาโชว์เสน่ห์ขายหน้าตาด้วยเหรอ"
แล้วสายตาก็เลื่อนไปมองมืออวบ ๆ ของเขา มือนี่เต้นคงทำให้คนดูหัวเราะตายแน่
หมิงหล่างเฟิงตอบ "อย่าดูถูกคนสิ เย็นนี้พวกเธอสองคนไปดูก็รู้เองว่าผมเต้นสวยแค่ไหน"
หมี่เหยาร่วมวงตามมารยาท "งั้นต้องไปดูฝีมือคุณเฟิงหน่อยแล้ว"
หมิงหล่างเฟิงทำท่าลำพองใจ ยืนกรานขอแอดวีแชตของไป๋ซูจวินกับหมี่เหยา หมี่เหยากระซิบข้างหูเธอ "คุณชายคนนี้ดูเหมือนจะชอบเธอนะ"
ไป๋ซูจวินรีบตอบ "อย่าพูดมั่วสิคะ เขาเพิ่งเจอฉันแค่ครั้งที่สองเอง"
หมี่เหยากลับทำท่าเหมือนรู้ดีเห็นทุกอย่าง
หมิงหล่างเฟิงกินข้าวอย่างรวดเร็วราวกับพายุพัด พลางพูดว่า "อย่านินทาผมต่อหน้าผมนะสองคนนั่น อีกเดี๋ยวผมก็จะไปบริษัทแล้ว ระวังผมฟ้องพ่อพวกเธอ"
ไป๋ซูจวินเหล่ตามองเขาสองที ถามว่า "คุณหมิง คุณพูดจริงเหรอ"
หมิงหล่างเฟิงดีดหน้าผากไป๋ซูจวิน "สมองเธอไม่รู้จักคิดวนบ้างหรือไง"
ไป๋ซูจวินไม่เข้าใจความหมายของเขา หมิงหล่างเฟิงลุกขึ้นเดินจากไป
ที่มุมร้านอาหาร มีคนแอบถ่ายภาพไป๋ซูจวินกับหมิงหล่างเฟิงอีกครั้ง
รถของไป๋ซูจวินเพิ่งขับออกมา ไอ้คนที่แสร้งทำใสซื่อให้ผีดูนั่นก็โทรวิดีโอมาอีก ไป๋ซูจวินกดตัดสาย เขาก็โทรมาใหม่
ไป๋ซูจวินตอบกลับด้วยข้อความเสียงอย่างรำคาญใจ "อยู่กับเพื่อนร่วมงานข้างนอก ไม่สะดวก มีธุระอะไรส่งข้อความมานะ"