เซียวฉีนอนโรงพยาบาลอยู่สามวัน จีอู๋ไม่ได้กลับไป เธอลางานและอยู่เฝ้าเขาที่โรงพยาบาลตลอดสามวัน จางหยางบอกทางโทรศัพท์ว่า “เรื่องในทีมฉันดูให้เอง คุณไม่ต้องกังวล” เหล่าเจาบอกว่า “แค่ผู้กองเซียวไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” เจียงอวี่บอกว่า “ศิษย์พี่ ดูแลผู้กองเซียวให้ดีนะ” จีอู๋ขอบคุณทุกคนทีละคน วางสายแล้วหันกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
เซียวฉีพิงหัวเตียง มือซ้ายเข้าเฝือก รอยถลอกบนใบหน้าเริ่มตกสะเก็ดแล้ว เขากำลังใช้มือขวาพลิกเอกสารชุดหนึ่ง ซึ่งเป็นเอกสารเพิ่มเติมที่ตำรวจท้องที่ส่งมา จีอู๋เดินเข้าไปดึงเอกสารออกจากมือเขา “นอนโรงพยาบาลแล้วยังอ่านคดีอีกเหรอ?”
“ถ้าไม่อ่านก็นอนไม่หลับ”
“งั้นก็มองเพดานไป”
เซียวฉีเหลือบมองเธอ ไม่พูดอะไร จีอู๋วางเอกสารไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลงข้างเขา บนโต๊ะมีโจ๊กกับซาลาเปาที่เธอซื้อมาเมื่อเช้า โจ๊กเย็นแล้ว ส่วนซาลาเปายังมีไอร้อนลอยขึ้นมา เธอหยิบซาลาเปาส่งให้เขา เซียวฉีรับไปกัดคำหนึ่ง เคี้ยวช้า ๆ จีอู๋สังเกตเห็นว่าเขาขมวดคิ้วมากกว่าปกติเล็กน้อย แขนยังเจ็บอยู่ แต่เขาไม่พูด
“เซียวฉี แขนคุณบาดเจ็บได้ยังไง?” เธอถาม เธอเคยถามเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งเขาก็พูดเลี่ยง ๆ
เซียวฉีกลืนซาลาเปาลงไป แล้วดื่มน้ำหนึ่งอึก “อีกฝ่ายมีอาวุธ ฉันเลยรับไว้ครั้งหนึ่ง”
“อาวุธอะไร?”
“ท่อเหล็ก”
นิ้วมือของจีอู๋งอเข้าหากันเล็กน้อย “ถ้าเขาใช้มีดล่ะ?”
เซียวฉีมองเธอ เงียบไปครู่หนึ่ง “แต่เขาไม่ได้ใช้มีดนี่”
จีอู๋จ้องเขา ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง แต่เธออดกลั้นไว้ สูดหายใจลึก ๆ แล้วลุกขึ้น “โจ๊กเย็นแล้ว ฉันไปซื้อใหม่”
“ไม่ต้องหรอก เย็นแล้วก็ดื่มได้”