วันที่คดีของโจวหย่งเซิ่งถูกส่งต่อให้สำนักงานอัยการ ฝนฤดูใบไม้ผลิก็ตกลงมา จีอู๋ยืนอยู่หน้าสำนักงานตำรวจเมือง มองรถควบคุมตัวแล่นออกจากประตูใหญ่ ค่อย ๆ กลายเป็นจุดสีเทาพร่ามัวท่ามกลางม่านฝน ก่อนจะหายลับไปตรงหัวมุมถนน จางหยางกางร่มสีดำยืนอยู่ข้างเธอ นาน ๆ ครั้งเขาถึงจะไม่พูดจาหยอกล้อ เหล่าเจายืนพิงเสาประตู มือถือกระบอกเก็บความร้อน ชาในนั้นเย็นชืดแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ไปเติมน้ำร้อน
“หัวหน้าหวังคงหลับตาได้อย่างสงบแล้ว” จางหยางกล่าว
จีอู๋ไม่ได้ตอบ เธอเคยพบภรรยาของหวังเจี้ยนกั๋ว หลังจากโจวหย่งเซิ่งสารภาพ เซียวฉีพาเธอไปแจ้งข่าว ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ในห้องรับแขก ฟังจบแล้วไม่ได้ร้องไห้ เพียงนั่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันเข้าใจแล้ว” ตอนนั้นจีอู๋ยืนอยู่ตรงประตู ไม่รู้ควรพูดอะไร ภาษาใด ๆ ล้วนไร้ความหมายในช่วงเวลาเช่นนั้น
“ไปเถอะ กลับไปเขียนรายงานปิดคดี” จางหยางกางร่มเดินนำไปก่อน
จีอู๋ยืนอยู่กลางสายฝนต่ออีกครู่หนึ่ง เซียวฉีเดินออกมาจากด้านใน มือถือร่มด้ามยาว เขากางร่มแล้วชูเหนือศีรษะเธอ “เปียกฝนแล้วจะเป็นหวัด”
“ฉันกำลังคิดว่า ต่อไปภรรยาของหวังเจี้ยนกั๋วจะทำอย่างไร ลูกชายก็ยังเรียนมัธยมปลาย อยู่กันตามลำพัง”
“ทางสำนักงานมีเงินช่วยเหลือ ครอบครัวก็จะได้รับการดูแล แต่มีบางอย่างที่เงินกับการดูแลทดแทนไม่ได้” น้ำเสียงเซียวฉีแผ่วเบา “สิ่งที่เราทำได้คือทำคดีให้รอบคอบ ให้คนที่ควรรับผิดชอบได้รับผลจากการกระทำ ส่วนเรื่องอื่น เวลาอาจค่อย ๆ เยียวยาได้”
จีอู๋พยักหน้า ทั้งสองเดินกลับสำนักงานด้วยกัน รายงานปิดคดีมีเนื้อหายาวมาก จีอู๋ใช้เวลาเขียนเต็ม ๆ สองวัน เชื่อมโยงหลักฐานทั้งหมดตั้งแต่สมุดบันทึกของจางเฉียงไปจนถึงคำให้การของโจวหย่งเซิ่ง พอเขียนถึงบรรทัดสุดท้าย นิ้วของเธอก็ค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์อยู่นาน ข้อความบรรทัดสุดท้ายคือ “การสอบสวนคดีนี้เสร็จสิ้นแล้ว จึงส่งเรื่องให้หน่วยงานอัยการพิจารณาสั่งฟ้อง” เธอบันทึกเอกสาร แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจยาว
ฝนหยุดตกแล้วนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม แต่มีแสงส่องลอดออกมาจากหลังม่านเมฆ