วันเริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วง ผ้าพันคอของจีอู๋ก็ถักเสร็จ เป็นสีเทาเข้ม ถักลายเม็ดคู่ เนื้อหนานุ่มมือ เธอกะความยาวจากส่วนสูงของเซียวฉี ถักยาวถึง 1.8 เมตร พันรอบคอได้สองรอบแล้วยังผูกปมหลวม ๆ ได้ โจวโจวช่วยเก็บปลายไหมให้ ก่อนยกขึ้นดูแล้วบอกว่าฝีมือไม่เลว แค่ช่วงต้นเบี้ยวไปหน่อย จีอู๋บอกว่ารอยตรงนั้นเกิดจากการรื้อแล้วถักใหม่ จะได้มีความหมาย
เธอยังไม่ได้มอบให้เซียวฉีทันที ตั้งใจจะรอจังหวะที่เหมาะสม
เดือนกันยายน ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนเป่ยซานเร็วกว่าที่อื่น ใบแปะก๊วยริมถนนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง พอลมพัดก็ส่งเสียงกรอบแกรบ ราวกับกำลังพลิกหนังสือเล่มใหญ่ จีอู๋บรรจุเป็นพนักงานประจำหลังฝึกงานมาเกือบครึ่งปีแล้ว เวลาจัดการคดีไม่ลนลานเหมือนช่วงแรก เขียนรายงานได้สามพันคำเป็นอย่างต่ำโดยไม่ต้องพักหายใจ และตอนออกปฏิบัติหน้าที่ก็กล้าเดินนำหน้าเซียวฉีแล้ว เซียวฉีบอกว่าเธอเริ่มเหมือนตำรวจเก่าแก่ขึ้นทุกที จีอู๋คิดว่านั่นเป็นคำชมที่สูงมาก
ในทีมมีนักศึกษาฝึกงานคนใหม่ชื่อเสี่ยวเหอ เป็นผู้ชาย เพิ่งจบจากโรงเรียนตำรวจและถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของเซียวฉี วันรายงานตัว เขาสะพายเป้ยืนอยู่หน้าห้องทำงาน สีหน้าทั้งประหม่าและตื่นเต้น ราวกับคอร์กี้ตัวหนึ่งที่หลงเข้ามาในฝูงหมาป่า จีอู๋มองแล้วรู้สึกคุ้นตา ก่อนจะนึกได้ว่าตอนตัวเองเพิ่งเข้ามาก็มีสภาพไม่ต่างกัน ท่าทีของเซียวฉีต่อเสี่ยวเหอเหมือนกับที่เคยมีต่อเธอไม่มีผิด—สีหน้าเรียบเฉย สั่งให้เขาจัดเรียงสำนวนคดีเก่า จีอู๋ยืนฟังคำพูดที่คุ้นหูอยู่ข้าง ๆ เกือบหลุดหัวเราะออกมา
สุดสัปดาห์ จีอู๋นัดเซียวฉีไปเดินเล่นริมแม่น้ำ ริมฝั่งในฤดูใบไม้ร่วงงดงามมาก ใบแปะก๊วยปกคลุมทางเดินจนเต็ม ทั้งคู่เดินอยู่นานกว่าจะเจอม้านั่งตัวยาวให้นั่งพัก จีอู๋หยิบผ้าพันคอออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา
“ถักเสร็จแล้ว ลองดูสิ”