จีอู๋ถูกเสียงจอแจจากในครัวปลุกให้ตื่น เสียงตะหลิวกระทบหม้อ เสียงน้ำมันกระเด็นซู่ซ่า และเสียงเครื่องดูดควันดังหึ่ง ๆ ประสานกันเป็นเพลงซิมโฟนียามเช้าที่ไม่ค่อยกลมกลืนนัก
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู—เจ็ดโมงสิบ นาที แม่ตื่นมาวุ่นวายตั้งแต่ตีห้า เพราะเมื่อคืนเธอบอกว่าวันนี้เซียวฉีจะแวะมากินมื้อเช้า
เธอลุกจากเตียง สวมรองเท้าแตะแล้วเดินเข้าครัว «แม่ทำอะไรไว้ตั้งเยอะแยะ?»
แม่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา «เกี๊ยว เกี๊ยวน้ำ ซาลาเปา โจ๊ก นมถั่วเหลือง แล้วก็โจ๊กข้าวฟ่าง ดูสิว่าเขาชอบกินอะไร»
«...เขาไม่ใช่หมูสักหน่อย»
แม่หันมาถลึงตาใส่เธอ ก่อนจะหันกลับไปทำอาหารต่อ
จีอู๋พิงกรอบประตูครัว มองผมสีดอกเลากับแผ่นหลังที่เริ่มค้อมลงเล็กน้อยของแม่ จู่ ๆ ก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา แม่ไม่ได้แค่ทำอาหารเช้า แต่กำลังใช้วิธีเดียวที่ตัวเองถนัด แสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับคนที่ลูกสาวพากลับบ้านมาด้วย
จีอู๋เดินเข้าไปกอดแม่จากด้านหลัง «แม่ ขอบคุณนะ»
แม่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะพลางตบมือที่โอบเอวตัวเองเบา ๆ «รีบไปล้างหน้าแปรงฟันได้แล้ว เดี๋ยวเสี่ยวเซียวมาแล้วจะได้ไม่หัวฟู»
เจ็ดโมงสี่สิบนาที รถของเซียวฉีจอดอยู่ข้างล่าง ตอนจีอู๋ลงไป เธอเห็นเขากำลังหยิบของออกจากท้ายรถ นอกจากเหล้ากับใบชาที่เอามาเมื่อวานแล้ว ยังมีนมอีกหนึ่งลังกับผลไม้อีกหนึ่งถุง
«เมื่อวานเอามาไม่หมดเหรอ?» จีอู๋ถาม
«ซื้อเมื่อเช้า ไม่รู้ว่าคุณน้าชอบอะไร เลยซื้อของที่ใช้กันทั่วไปมานิดหน่อย»
จีอู๋มองลังนมในมือขวาของเขา ส่วนมือซ้ายที่ใส่เฝือกไม่กล้าออกแรง ก็อดหัวเราะไม่ได้ «เอามาน้อยกว่านี้ไม่ได้หรือไง?»
«มาบ้านคุณกินมื้อเช้าครั้งแรก จะไปมือเปล่าได้ยังไง» น้ำเสียงของเซียวฉีจริงจัง ไม่เหมือนพูดตามมารยาท แต่คล้ายกับเห็นว่าเป็นพิธีการอย่างหนึ่ง