สัปดาห์แรกหลังเซียวฉีกลับเข้าประจำการ ทีมได้รับแจ้งคดีต่อเนื่องหลายคดี ไม่มีคดีใหญ่ แต่ล้วนเป็นเรื่องจุกจิก ทั้งลักทรัพย์ ทะเลาะวิวาท และคนหาย ผลัดกันเข้ามาไม่ขาด จีอู๋ตามไปตรวจสถานที่เกิดเหตุหลายครั้ง แขนของเซียวฉียังไม่หายดี ยกของหนักไม่ได้ และขยับแขนแรง ๆ ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังลงพื้นที่และขึ้นบันไดตามปกติ หลังถอดเฝือกออก เขาดูเหมือนรีบร้อนจะชดเชยเวลาที่ต้องนอนพักอยู่บนเตียงตลอดหนึ่งเดือน
“หัวหน้าเซียว แขนคุณหมอบอกว่ายังออกแรงไม่ได้” จีอู๋ขวางเขาไว้ตอนที่กำลังจะยกของหนักอีกชิ้น
เซียวฉีมองเธอ “งั้นคุณยก”
จีอู๋ก้มลงยกกล่องกระดาษที่ใส่สำนวนคดีขึ้นมา มันไม่ได้หนักมาก แต่ก็ไม่เบา เธออุ้มกล่องเดินนำหน้า เซียวฉีเดินตามหลัง เมื่อเข้าลิฟต์ ทั้งคู่ยืนเคียงกันโดยไม่มีใครพูดอะไร เงาของทั้งสองสะท้อนอยู่บนผนังลิฟต์ จีอู๋รู้สึกว่าภาพตรงหน้าชวนให้รู้สึกเหมือนชีวิตประจำวันอย่างประหลาด คล้ายพวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันมานานแล้ว
คดีของโจวหย่งเซิ่งเข้าสู่ชั้นพิจารณาคดี ศาลจัดประชุมก่อนพิจารณาคดีไปแล้วสองครั้ง ทนายฝ่ายจำเลยของโจวหย่งเซิ่งยื่นคำให้การว่าจำเลยไม่มีความผิด โดยอ้างว่าห่วงโซ่พยานหลักฐานไม่สมบูรณ์
จีอู๋ไปนั่งฟังการพิจารณาคดีครั้งแรก เธอนั่งอยู่ในที่นั่งผู้ฟัง มองโจวหย่งเซิ่งถูกพาตัวขึ้นมานั่งที่นั่งจำเลย เขาผอมลงมาก ผมก็ขาวขึ้นมาก แต่แววตายังคงสงบนิ่งจนทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ ทนายฝ่ายจำเลยพูดจาหว่านล้อมอย่างลื่นไหล ตั้งแต่ความชอบด้วยกฎหมายของหลักฐานไปจนถึงขั้นตอนการได้มา ไล่โจมตีทีละข้อ ฝ่ายอัยการโต้แย้งทีละประเด็นอย่างมีเหตุผลและหลักฐานรองรับ จีอู๋นั่งอยู่ตรงนั้น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อในหลักฐาน แต่เธอไม่เชื่อว่าโลกนี้จะไม่พลิกดำให้กลายเป็นขาวในบางครั้ง พอศาลพักพิจารณา เซียวฉีก็รอเธออยู่ตรงทางเดิน
“ตื่นเต้นเหรอ?” เขาถาม
“นิดหน่อย”
“ไม่ต้องตื่นเต้น ห่วงโซ่พยานหลักฐานครบถ้วน เขาหนีไม่พ้นหรอก”