วันที่เซียวฉีออกจากโรงพยาบาล ฝนทางใต้ก็ตกหนักที่สุดนับตั้งแต่เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ
จีอู๋ไปจัดการเรื่องเอกสารออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า ทางเดินเต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาหลบฝน แถวยาวเหยียดหน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน เธอยืนอยู่ในแถว มองม่านฝนด้านนอกอย่างเหม่อลอย หนังสือแจ้งออกจากโรงพยาบาลของเซียวฉีระบุว่า “อยู่ในช่วงพักฟื้นหลังผ่าตัดกระดูกแขนซ้ายหัก แนะนำให้พักฟื้นเป็นเวลาหนึ่งเดือน”
หนึ่งเดือน จีอู๋ท่องตัวเลขนี้ซ้ำในใจ นับตั้งแต่รู้จักเซียวฉีมา เขาไม่เคยหยุดพักนานขนาดนี้มาก่อน เมื่อจัดการเรื่องเอกสารเสร็จและกลับไปถึงห้องพักผู้ป่วย เซียวฉีก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินเข้ม แขนเสื้อด้านซ้ายห้อยว่างอยู่ ผ้าพันเฝือกดันปลายแขนเสื้อจนเสียทรง เขากำลังพยายามติดกระดุมด้วยมือขวาอย่างยากลำบาก แต่ติดกระดุมเม็ดบนสุดไม่สำเร็จเสียที
จีอู๋เดินเข้าไปช่วยติดกระดุมให้ ปลายนิ้วแตะลำคอของเขา ผิวของเขาเย็นเล็กน้อย “ขอบคุณ” เขาพูด
จีอู๋ไม่ตอบ เก็บเอกสารออกจากโรงพยาบาลใส่กระเป๋า แล้วยกถุงสัมภาระของเขาขึ้น “ไปกันเถอะ”
ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หน้าทางเข้าโรงพยาบาลมีผู้กองเฉินขับรถมารอ พอเห็นทั้งคู่ออกมา เขาก็กางร่มเดินเข้ามาหา “หัวหน้าเซียว ฝนตกหนักมาก ทางด่วนอาจปิดนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกคุณพักต่ออีกวันดีไหม?”
เซียวฉีมองท้องฟ้า “ไม่ต้อง ใช้ถนนสายรอง”
รถแล่นเข้าไปในม่านฝน ที่ปัดน้ำฝนทำงานแรงสุดแล้ว แต่ภาพตรงหน้าก็ยังพร่าเลือนราวกับถูกม่านน้ำบดบัง จีอู๋นั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนเซียวฉีนั่งเบาะหน้า เขาพิงพนัก หลับตา แขนที่เข้าเฝือกวางอยู่บนตัก ท่าทางดูไม่สบายเอาเสียเลย จีอู๋อยากให้เขาเอนมาพิงเธอ แต่มีเบาะคั่นอยู่หนึ่งที่นั่ง จึงเอื้อมไม่ถึง
“เซียวฉี คุณหลับสักพักเถอะ ถึงแล้วฉันจะเรียก” จีอู๋บอก
เขาไม่ตอบ ลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่รู้ว่าหลับไปแล้วหรือแค่หลับตาพัก