หลิวซุ่ยเอ๋อร์กล่าวว่า "ข้าฝันถึงอนาคต เต็มเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและความเขลา เดินทางมายังเมืองจินหลิงแห่งนี้ ภายใต้การนำของอาสาว ข้าก็ได้พบกับหลี่ชิงจูจริงๆ"
"สิ่งที่เรียกว่าความมั่งคั่งย่อมมอมเมาสายตา... ข้าได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองจินหลิง ได้เห็นความแพงลิบลิ่วและความหรูหราฟุ่มเฟือยของเมืองหลวงต้าเหลียง ได้เห็นว่าอาสาวของข้ากินเนื้อได้ทุกวัน ได้เห็นพี่สาวแท้ๆ ของข้า ผู้เป็นดั่งไข่มุกอันล้ำค่าที่ทุกคนโอบอุ้ม"
"แล้วข้าล่ะเป็นอะไร? หน้าตาเหมือนนางนัก ก็เป็นพี่น้องแท้ๆ กัน แต่ข้ากลับเป็นเพียงขี้ม้าวัวที่เปื้อนโคลนเท่านั้น"
"ของประดับชิ้นหนึ่งที่นางโยนให้ข้าอย่างไม่ใยดี ก็พอให้ครอบครัวข้ากินอยู่ได้สองสามปีเลยทีเดียว!"
"เจ้าไม่รู้หรอก ที่จริงในวินาทีที่ได้เห็นหลี่ชิงจู ข้าทั้งอิจฉาและเกลียดนาง เกลียดที่ได้อยู่ดีกว่าข้า เกลียดที่งดงามเจิดจ้า หากข้าได้เติบโตในรังทองเหมือนนางตั้งแต่เด็ก ข้าก็คงไม่ด้อยไปกว่านางหรอก!"
"ข้าชั่วร้ายอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับนางแล้ว มันหาค่าอะไรไม่ได้เลย"
"ครั้งแรก นางพบข้าที่โรงสุราแล้วห้ามข้าเรียกนางว่าพี่สาว นางมองข้าอย่างดูถูกเหยียดหยาม สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เพียงแค่มื้ออาหารมื้อเดียวก็คิดจะสะสางข้าให้จบๆ ไป"
"ต่อมา ข้ากับอาสาเดินอยู่บนถนน ถูกจวงซานเย่ผู้นั้นเห็นหน้าข้าเข้า เพราะนางจำข้าผิดว่าเป็นนาง ข้าจึงรีบหลบไปกับอาสา แต่เมื่อนางรู้เรื่องนี้เข้า นางกลับไปหาอาสา แล้วใช้แส้เฆี่ยนตีข้าจนตัวข้าเต็มไปด้วยบาดแผล"