คงไม่ใช่เสียใจที่ขายแบบแปลนนั้นไปห้าสิบตำลึง แล้วคิดว่าขายแพงไปกระมัง?
ช่างเหล็กจึงได้แต่ยิ้มแล้วกล่าว: “ท่านหนุ่มน้อย เจ้าของร้านของพวกเรายังต้องการแบบแปลนของท่านอยู่อีก ขอถามว่าท่านหนุ่มน้อยยังมีแบบแปลนอาวุธอื่นๆ ในมืออีกหรือไม่ หากมีแบบที่เจ้าของร้านของพวกเราถูกใจ เรื่องเงินทองก็พูดกันได้ง่ายๆ”
หลี่ชิงลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง
ไม่คิดว่าพวกเขาจะยื่นข้อเสนอร่วมมือมาล่วงหน้าเสียก่อน คงเป็นเพราะเห็นแบบมีดสั้นที่นางวาดไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ กระมัง?
มีดสั้นเล่มนั้น ทำให้นางรอดชีวิตจริง ๆจากเงื้อมมือของหลี่เค่อชวานมาได้จริงๆ
เป็นของใช้งานที่ดีนัก
หลี่ชิงลั่ว: “ขอบคุณเจ้าของร้านของพวกท่านที่ชื่นชอบฝีมือกระจอกงอกง่อยของข้า หากไม่รังเกียจ อีกสามวัน ข้าจะให้คนนำแบบแปลนมาส่งให้พวกท่านดูเสียก่อน ว่าอย่างไร?”
ช่างเหล็กย่อมดีใจเป็นอย่างยิ่ง
ทั้งสองนัดหมายเวลาไว้แล้ว หลี่ชิงลั่วหยิบฝักมีดที่มีอยู่ในร้านติดตัวไปด้วย แล้วจึงออกจากสถานที่นั้น
ช่างเหล็กรีบหันกลับเข้าไปในห้องทันที
ในมุมหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นเดือนแปดฟ้าอากาศร้อนระอุ แต่ในห้องนี้ก็ยังร้อนอบอ้าวราวกับเป็นซึ้งนึ่งขนม
นอกจากเตาไฟที่ยังคงลุกโชนอยู่ ร่างดำนั่นก็ยังคงห่อตัวหนานุ่มราวกับบะจ่าง มีเพียงใบหน้าซีดขาวไร้เลือดครึ่งหนึ่งที่โผล่ออกมาให้เห็น
ช่างเหล็กเดินเข้าไปคำนับแล้วทูลรายงาน: “ท่านน้อย ชายหนุ่มคนนั้นเพิ่งมา ข้าน้อยได้บอกใบ้ให้เขารู้ว่าเจ้าของร้านต้องการแบบแปลนชิ้นใหม่ของเขา เขาได้นัดกับข้าน้อยไว้ว่าอีกสามวันจะมาอีกครั้ง”
ร่างดำไอหนักๆ หลายครั้ง จนหายใจทันแล้วจึงเอ่ย: “ได้ให้คนติดตามเขาไปหรือไม่?”