แต่เมื่อมองดูตอนนี้ นางทั้งรูปลักษณ์และกิริยาท่าทางก็งดงามสง่างามไม่น้อยเลยทีเดียว!
“เด็กดี รีบเข้ามาให้อาสาวหน่อยสิ”
ท่านหญิงจวนจงอี้โหวมิได้ผิดหวังในตัวหลี่ชิงลั่วเท่าใดนัก
แม้หลี่ชิงลั่วจะแต่งกายเรียบง่าย แต่กลับทำให้ท่านหญิงจวนจงอี้โหวรู้สึกสบายตายิ่งนัก กระทั่งรู้สึกว่าหลี่ชิงลั่วในยามนี้ งามสง่าและน่ามองกว่าเจ้าหลี่ชิงจูผู้เต็มไปด้วยเครื่องประดับทองและหยกเมื่อก่อนเสียอีก
ชัดอยู่ว่าคราวก่อนที่จวนจงอี้โหว เห็นนางแต่ไกล ยังไม่โดดเด่นถึงเพียงนี้
ตอนนี้จวนแม่ทัพเลี้ยงดูผู้คนได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เสียจริง
นางชวีที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูแล้วก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง
ตั้งแต่หลัวเอ๋อร์เดินเข้ามา นางชวีก็กลั้นหายใจมาตลอด
เด็กคนนี้ ให้แต่งตัวก็ไม่ยอมฟัง!
นางไม่รู้จริงๆ หรือว่าวันนี้จวนจงอี้โหวมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร?
ถึงแม้จะสงสารจูเอ๋อร์ ที่ตอนนี้กลายเป็นคนใบ้และต้องสูญเสียการหมั้นหมายไป แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีทางแก้ไขแล้วมิใช่หรือ?
จวนจงอี้โหวไม่มีวันรับคนใบ้มาเป็นสะใภ้เป็นแน่
นางชวีร้องไห้มาหลายวันแล้ว ถึงกับเมื่อหลี่ชิงจูฟื้นขึ้นมา ก็ระบายความโกรธออกมาอย่างไร้เสียง แล้วยังคงอดทนและตามใจนางที่คลุ้มคลั่งอยู่นั่นเอง
แต่การหมั้นหมายนี้ ตนเองก็จนใจจริงๆ
หลี่ชิงลั่วเดินเข้าไป ก่อนที่ท่านหญิงจวนจงอี้โหวจะดึงนางเข้าไป ก็เอ่ยถามนางชวีด้วยความไร้เดียงสาว่า “เหตุใดพี่หญิงใหญ่ยังไม่มาอีกเล่า?”
“วันนี้ท่านอาคงจะมาหาพี่หญิงใหญ่กระมัง?”
“ถึงแม้นางจะเสียเสียงไป แต่คิดว่าไม่ช้าก็คงจะหายเป็นแน่ ใช่หรือไม่เจ้าคะ มารดา?”