"เย่อร์ เราสองคนไม่ควรแยกจากกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
"เจ้าเป็นของข้า"
"ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดจะพาเจ้าไปจากข้าได้"
"ที่แห่งนี้ต่างหากคือบ้านของเราสองคน——"
จงเจิ้งชิงเยว่ตกใจจนเหงื่อท่วมกาย
ถึงนางจะเคยแอบสงสัยมาแต่ไกล แต่ก็ยังเชื่อไม่ได้ว่าพี่ชายที่แสนสนิทของตนจะบังเกิดความคิดลวงหลงอันขัดต่อกุศลธรรมขึ้นกับน้องสาวของตัวเองจริง ๆ!
นางคุกเข่าลงกับพื้นร้องเรียกออกมาไม่หยุด "พี่ชาย!"
"วิญญาณของฮองเฮายังคงสถิตอยู่ ณ ที่นี้"
"ขอวอนท่านสาบานต่อวิญญาณของฮองเฮาผู้ล่วงลับ ปล่อยหลัวเอ๋อร์ออกไปอภิเษกสู่ต้าเหลียงเถิด!"
"หลัวเอ๋อร์ยินดีแบกรับภาระแทนพี่ชาย ยินดีทำหน้าที่ขององค์หญิงเพื่อต้าฉู่"
"ยินดีเป็นองค์หญิงที่มาอภิเษกระหว่างต้าเหลียงกับต้าฉู่!"
จงเจิ้งหลางรื่อสะดุ้งเฮือก ยืนแข็งทื่อราวเสาหินอยู่ ณ ที่เดิม
อยากจะบอกว่า หยุดความคิดนั้นเสีย
อยากจะบอกว่า เย่อร์ แม้แต่เจ้าจะทิ้งพี่ไปด้วยหรือ?
ทว่าเขาก็รู้ดีว่า ไม่มีทางเลือกใดจะทำให้ต้าเหลียงหยุดยั้งสงครามที่ชายแดนได้ดีไปกว่าการส่งน้องสาวรักที่สุดของตนไปอภิเษกอีกแล้ว
ดวงตาแดงก่ำ ทั้งยังมองน้องสาวตรงหน้าอย่างหมดสติราววิญญาณลอยไป ชั่วเวลายาวนานไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ท้ายที่สุด จงเจิ้งชิงเยว่ก็จากต้าฉู่ไปอย่างเด็ดเดี่ยว
นางรู้ว่าเซี่ยไหวหย่วนทรยศนาง และเป็นมือของเขาเองที่ดันนางไปสู่ที่นอนในตำหนักเย็นนั้น
นางก็รู้ด้วยว่า สิ่งที่เขากระทำทั้งหมดอาจเป็นเพราะจงเจิ้งหลางรื่อบีบบังคับก็เป็นได้
จงเจิ้งหลางรื่อเพียงต้องการให้จงเจิ้งชิงเยว่ผิดหวังในเซี่ยไหวหย่วนสิ้นดี ให้นางมองเห็นว่าชายคนนั้นไร้ค่าเพียงใด ไม่ควรฝากชีวิตไว้กับเขา
นางมองเห็นแล้ว
กระนั้นสิ่งที่ทำให้จงเจิ้งชิงเยว่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือ นางกลับไม่เคยได้รับความรักที่แท้จริงและบริสุทธิ์มาเลยสักครั้ง