ทำไม อาศัยอะไรกัน!?
เพียงเพราะพวกเขาเป็นสายเลือดแท้ ๆ ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็จะยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้นงั้นหรือ?
ที่ทำให้หลี่ชิงจูเจ็บปวดยิ่งกว่าคือ พวกเขาล้วนอยากให้ตนออกจากจวนแม่ทัพ ไม่อยากได้นางอีกต่อไป...
นางคิดถึงอดีตที่ท่านพ่อท่านแม่รักใคร่ปราณีนางที่สุด
พี่ชายยิ่งเป็นผู้ที่ทุ่มเททุกสิ่งเพื่อนาง ปฏิบัติต่อนางดั่งไข่มุกล้ำค่า!
แต่บัดนี้ ในสายตาของพวกเขากลับมีเพียงหลี่ชิงลั่วผู้นั้น!
พวกเขาอยากให้นางตาย อยากให้นางออกจากจวนแม่ทัพ
วันนี้ที่นางหนีออกมาได้ ก็เป็นผลที่ตนเองพยายามอยากได้มา แต่พอมาเผชิญกับสภาพเช่นนี้ กลับไม่อาจยอมรับได้
จวนนี้ ไม่มีผู้ใดแม้แต่คนเดียวที่อาลัยอาวรณ์นางแม้แต่น้อย!
"หลี่ชิงลั่ว เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินเช่นนี้ ข้า..."
หลี่เค่อชวานตะคอกเสียงเย็นว่า "ไสหัวไป! หรือเจ้าอยากคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพบุรุษต่อไป จนกว่าจะยอมฆ่าตัวตายเองวันไหนวันหนึ่ง!"
หลี่ชิงจูถึงกับสะดุ้งเฮือก!
ถึงแม้ในใจจะไม่ยอม แต่ก็ยังเอ่ยทั้งน้ำตาว่า "ท่านพ่อท่านแม่ พี่ชาย... จูเอ๋อร์ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขออำลาแต่เพียงเท่านี้..."
หลี่เฉาจิ้งสีหน้าเย็นชา "พอแล้ว!"
ในฐานะหัวหน้าตระกูล หลี่เฉาจิ้งจำเป็นต้องออกมาสั่งให้เรื่องนี้สิ้นสุดลงต่อหน้าธารกำนัล
"เรื่องนี้ จบลงเพียงเท่านี้!"
"หลี่ชิงจู ไม่... ต่อไปนี้ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้นามสกุลหลี่อีกต่อไป"
"คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลิว แต่ก่อนพวกเราเคยตกลงกับเจ้าไว้แล้วว่าจะไม่ติดใจเรื่องที่สลับตัวเด็กในปีนั้น และเพราะพวกเราให้ความสำคัญกับเจ้า ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างเต็มที่ แม้ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข แต่ก็เลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี ฉะนั้นสายเลือดจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ"
"หากเจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง ตลอดชีวิตนี้ก็จะเป็นคุณหนูใหญ่สายเลือดแท้ของสกุลหลี่"
"แต่ทว่า เจ้ากลับกระทำการที่ทำให้ตระกูลหลี่เสื่อมเสียชื่อเสียงครั้งแล้วครั้งเล่า! ทำให้ข้ากับมารดาของเจ้าผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า"