หลังจากผ่านพายุหลายวัน ตระกูลหลี่ก็รอดพ้นจากความหายนะครั้งนี้ที่เกือบจะทำให้ชื่อเสียงพังทลายลงมาได้อย่างเฉียดฉิว
ทุกเรือนยังคงหวาดกลัวกันอยู่ ไม่กล้าออกไปไหนตามอำเภอใจ
หลี่เฉาจิ้งไปเข้าเฝ้าสองวันแล้วกลับมา ถึงแม้สีหน้าทุกวันจะยังคงมืดมน แต่ก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์โกรธเกรี้ยวอะไรอีก หลี่ชิงลั่วจึงรู้ว่าการเปิดโปงความจริงเรื่องชาติกำเนิดของหลี่ชิงจูแล้วขับไล่ออกจากจวนแม่ทัพนั้น ทำให้ตระกูลหลี่หลุดออกจากหล่มโคลนนี้ไปได้ชั่วคราวจริงๆ
เพียงแต่ รอยเปื้อนบนตัวนั้นไม่มีทางลบออกได้หมดสิ้น
หลี่ชิงลั่วพอใจกับผลลัพธ์นี้อย่างมาก
หิมะตกอีกแล้ว
หิมะนี้ทำให้หลี่ชิงลั่วรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง
นางยืนอยู่ใต้ระเบียงของศาลาหงเฟิง มองดูท้องฟ้าที่หิมะปกคลุมไปทั่ว ในใจนึกถึงช่วงเวลาเดียวกันของชาตินี้เมื่อปีก่อน ตอนนั้นนางถูกหลี่เค่อชวานจับขังไว้ในกระท่อมร้างข้างคอกม้า เพียงเพราะถ้วยชาที่แตกแตกหนึ่งใบ
ชาตินี้ หลี่ชิงจูจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
ส่วนนาง จะมีชีวิตอยู่ต่อไปจนพ้นวันนี้ จากนั้นตลอดชีวิตที่เหลือ จะมีอายุยืนยาว จนถึงวันหมดอายุขัย
แม่นมเติ้งมาบอกว่า หลี่อวิ๋นฉู่หายตัวไปแล้ว
หลี่ชิงลั่วถามว่า "หายตัวไปหมายความว่าอย่างไร?"
แม่นมเติ้งก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ "แม่นางสองคนที่ดูแลนางถูกฆ่าตายอยู่หน้าประตูโรงเตี๊ยม ส่วนนาง...ก็ไม่มีร่องรอยใดๆ"
หลี่ชิงลั่วถาม "ถูกคนจับตัวไป หรือนางหนีไปเอง?"
แม่นมเติ้งส่ายหน้า "ไม่อาจระบุได้"
หลี่ชิงลั่วสีหน้าครุ่นคิด "ไม่ว่าจะแบบไหน ต่างก็มิได้บ่งบอกแล้วหรือว่านางเป็นดังที่ข้าคิดไว้ ว่าเบื้องหลังของนางไม่ธรรมดา?"
แม่นมเติ้งเห็นด้วย "หากปล่อยให้หลี่อวิ๋นฉู่คนนี้กลับเข้าป่ากลับเป็นเสือได้ พวกเราก็ต้องเตรียมการป้องกันไว้แต่เนิ่นๆ!"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "ดูแลท่านป้าต่งให้เข้มงวดยิ่งขึ้นไปอีกเถิด"
แม่นมเติ้งตอบ "คุณหนูวางใจได้ บ่าวส่งคนไปเฝ้านางอย่างไม่ห่างแม้ก้าวเดียว ต่อให้นางมีปีกก็บินหนีออกจากวัดไปไม่ได้หรอก"
จากเรื่องหลี่อวิ๋นฉู่ แม่นมเติ้งยิ่งเพิ่มความระมัดระวังเป็นหลายเท่า
ช่วงบ่าย ศาลาว่าการเมืองจินหลิงส่งข่าวมาว่า คนในสกุลหลิวนอกจากนางจ้าวแล้ว ถูกปล่อยตัวออกมาหมดแล้ว