แววเย้ยหยันคมคายฉายผ่านดวงตาของชวีเต้าหยวน
หลี่ชิงลั่วได้รับสัญญาณจากสายตาของเผยจิงเจ๋อ จึงค่อย ๆ วางดาบลง แล้วพาท่านย่าถอยหลังกลับอีกครั้ง
ชั่วขณะนั้นเอง หลี่เค่อชวาน หลิวชิงจู และอู๋ต้า พร้อมบ่าวไพร่ทั้งเรือนหลานชาง ต่างถูกลากออกมา
หลี่เค่อชวานโกลาหลที่สุด ยันไม้เท้าถูกดันเดินลุกลี้ลุกลน เดินสะดุดเซไปมา หกล้มลงพื้นหลายครั้ง และทุกครั้งก็ถูกอู๋ต้ารีบประคองขึ้นมา
อู๋ต้าก้มหน้ามองหลี่เค่อชวานในอ้อมแขนด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใจ แต่พอออกจากเรือนหลานชางแล้ว หลี่เค่อชวานกลับแสดงท่าทีเกลียดชังอู๋ต้าอย่างลึกซึ้ง ผลักเขากระเด็นออกไปหลายครั้งหลายคราว "เปิ่นกงไม่ต้องการให้เจ้ายุ่ง ไสหัวไป!"
ทว่าอู๋ต้าเปี่ยมแรงดั่งวัวและดื้อรั้นเหลือเกิน ไล่อย่างไรก็ไล่ไม่ไป ยังคงติดตามหลี่เค่อชวานไร้คำบ่นไร้คำโต้ง คอยปกป้องเขาอย่างระแวงระวังตลอดเวลา
ทหารผู้จับตัวพวกเขาออกมา 'ฮึ' หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
"พวกท่านยังไม่รู้ใช่ไหมครับ พวกเราไปถึงตำหนักของคุณชายใหญ่ กลับเห็นคุณชายใหญ่กับน้องสาวที่เลี้ยงดูร่วมวัยมาแต่เด็ก นอนร่วมเตียงเดียวกัน"
"น้องสาวอะไรกันหล่ะ? เชี่ย! น่าขยะแขยงชะมัด"
"ดีนะที่คุณหนูเก้าตระกูลชุยได้ถอนหมั้นกับจวนแม่ทัพพวกเจ้าไปแล้ว ไม่เช่นนั้นถ้าแต่งเข้าบ้านสกปรกโสมมแบบนี้ แต่งให้คุณชายใหญ่หลี่ที่มีนิสัยประหลาดเป็นสามี ไม่รู้จะต้องซวยไปอีกกี่ชาติภพ"
ได้ยินคำว่า 'คุณหนูเก้าตระกูลชวย' เผยจิงเจ๋อสีหน้าสั่นไหว หันไปมองหลี่เค่อชวาน
ผู้ใดที่มีตามอง ย่อมมองเห็นความผิดปกติระหว่างหลี่เค่อชวานกับหลิวชิงจูได้ไม่ยาก ยิ่งได้เห็นสิ่งสกปรกในเรือนหลานชางด้วยแล้ว ทุกคนจึงมองหลี่เค่อชวานด้วยแววตาเต็มไปด้วยการดูถูกและรังเกียจ
แม้ในเมืองจินหลิง ครอบครัวตระกูลใหญ่ ขุนนางผู้ดีมีบรรดาศักดิ์ ท่านท่านขุนนางกับคุณชายเหล่านั้น พฤติกรรมส่วนตัวเรื่องหาโสเภณีมาปรนนิบัติก็ไม่ได้ดีเลิศนัก
แต่ถ้าเป็นเช่นหลี่เค่อชวาน ผู้ลากน้องสาวที่เคยถือว่าเป็นเลือดเนื้อแท้ของตนขึ้นเตียง ความอัปยศเช่นนี้ทั้งจวนแม่ทัพกลับไม่แก้ไขสักนิด?