กษัตริย์แห่งหลาวหลาน: "เด็กสาวจากแผ่นดินกลาง เจ้าอย่าคิดว่ามาจากเมืองม่านถัวอะไรนั่น ในเมื่อตอนนี้ราชสำนักแคว้นตะวันตกยังพิชิตพวกเจ้าไม่ได้ พวกเจ้าก็จะทำตามอำเภอใจ ไร้กฎเกณฑ์ มาอหังการเช่นนี้ในที่แห่งนี้ได้!"
"ข้า กษัตริย์แห่งหลาวหลาน ตลอดชีวิตนี้ไม่เคยยอมให้ผู้ใดดูหมิ่นหรือบังคับข่มขู่ และเจ้ากับเมืองมันโถเฉิง ก็ย่อมไม่ใช่คนแรกที่จะต้องพินาศ"
เมื่อถ้อยคำของกษัตริย์หลาวหลานจบลง ทหารองครักษ์ที่ประจำอยู่ภายนอกประตูก็รีบพุ่งเข้ามาภายในทันที พร้อมชักดาบล้อมรอบหลี่ชิงลั่วกับพวกเธอเอาไว้เป็นวงกลม
พวกซ่าจื้อกับจุ้ยหยู่รีบออกจากที่ซ่อนทันควัน ปกป้องหลี่ชิงลั่วไว้แน่นหนาอีกครั้ง
แม้ทุกคนในมือจะไม่มีอาวุธสักชิ้น แต่ใบหน้าของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความฆาตกรรมและแรงกดดันที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว
กระทั่งกษัตริย์หลาวหลานยังรู้สึกประหลาดใจ
คนเหล่านี้ ทั้งที่เป็นเพียงทหารรักษาพระองค์ธรรมดาหรือ?
ส่วนองค์หญิงนี้ ไม่ว่าจะแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยมหรือแท้จริงไม่หวาดหวั่น ดวงตาคู่นั้นที่สงบนิ่งจนแม้กษัตริย์หลาวหลานยังรู้สึกชื่นชมขึ้นมาไม่น้อย
หา หญิงจากแผ่นดินกลาง มิได้เป็นคนอ่อนแอทั้งปวงดังคำเล่าลือแต่อย่างใด
หญิงสาวนางนี้ ทำให้เขานึกถึงนายพลหญิงแห่งต้าเหลียงผู้เคยมีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่งขึ้นมาได้
หลายปีมานี้ แผ่นดินกลางกลับให้กำเนิดหญิงสาวผู้ยิ่งใหญ่อีกคนแล้วสินะ
หลี่ชิงลั่วเคยต้องปะทะกับคนบ้าอย่างจักรพรรดิฉู่มาแล้ว และยังเติบโตมาภายใต้เงาของตวนหรงฉือ จ้าวยมราชผู้สังหารเทพ
เมื่อเผชิญแรงกดดันของกษัตริย์หลาวหลาน นางจึงไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
แม้ที่แห่งนี้จะเป็นแคว้นหลาวหลาน
แม้เบื้องหน้าจะเป็นคนแปลกหน้าที่นางไม่เคยเผชิญ แต่เมื่อบัดนี้นางมีหลักฐานมั่นคงในใจ และผ่านพายุใหญ่มาแล้วนับครั้ง
ย่อมรู้ว่า แพ้คนแต่ไม่ยอมแพ้สงคราม หากยอมให้ความห้าวหาญตอนต้นตกต่ำลง ก็จะไม่มีวันลุกขึ้นอีกตลอดไป
นางดันพวกซ่าจื้อกับจุ้ยหยู่เบื้องหน้าออกไปเบา ๆ อีกครั้ง
เงยหน้ามองตรงกษัตริย์หลาวหลานต่อไป "ถึงเมืองมันโถเฉิงจะเคยเป็นของแผ่นดินกลางจริง แต่เมืองนั้นก็เคยตกเป็นของแคว้นตะวันตกมาแล้วเช่นกัน"