ประตูด้านหลังจึงถูกปิดลงอย่างรวดเร็วโดยองครักษ์ของอวิ๋นอ๋อง
ตวนหรงฉือพูดว่า "ฝ่าบาทสี่พระองค์นี้ดูจะโกรธจนเสียกิริยาแล้วหรือ?"
"หากฝ่าบาททรงทราบความจริงในวันนี้ ฝ่าบาทสี่พระองค์ก็คงต้องไปที่จวนพักเนินเขาหนานซาน เพื่อเป็นเพื่อนกับฝ่าบาทใหญ่ด้วยกระมัง..."
ตวนหรงฉือจงใจพูดจาเสียดสี ทำเอาอวิ๋นอ๋องเกือบคลั่ง
เขาคิดคำนวณไว้ทุกอย่างแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมาพบเหตุการณ์นี้ต่อหน้าตวนหรงฉือ!
แล้วพวกที่มาชมความสนุกเหล่านี้ แม้เขาจะปิดปากสกุลหลี่ได้ แต่ก็ปิดปากชาวโลกทั้งมวลไม่ไหว!
"เ...เจ้าอย่ายุ่งเรื่องเกินจำเป็น!"
อวิ๋นอ๋องพูดจบก็รีบเบียดตัวผ่านตวนหรงฉือไป พาคนออกไปอย่างโกลาหล
หากไม่มีตวนหรงฉือ ต่อหน้าฝ่าบาท เขาย่อมพูดอะไรก็ได้ตามใจ!
แต่เพียงตวนหรงฉือที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นวันนี้!
อวิ๋นอ๋องอดวิตกไม่ได้
หากฝ่าบาททรงกริ้วจริง คงจบเห่!
แม้ฝ่าบาทจะทรงรักใคร่เขา แต่ก็เทียบไม่ได้กับการตามใจตวนหรงฉือ หรือการให้ความสำคัญกับฝ่าบาทสาม
บัดนี้ ราชสำนักกำลังถกเถียงเรื่องการสถาปนาองค์รัชทายาท ว่าจะเลือกองค์ผู้เกิดจากฮองเฮา หรือองค์ผู้ชราภาพ หรือองค์ผู้มีความสามารถ ยังไม่มีข้อยุติ ดังนั้นตำแหน่งรัชทายาทนี้เขายังไม่อาจมั่นใจได้เต็มที่!
อวิ๋นอ๋องไม่กล้ารีรอ รีบมุ่งหน้าไปยังพระราชวังทันที
เขาต้องลงมือก่อนเป็นแน่ รีบไปขอความช่วยเหลือจากพระมารดาเรื่องนี้!
อย่างไรก็ตาม แม้อวิ๋นอ๋องจะหนีรอดไปได้ แต่ผู้คนในสกุลหลี่กลับรู้สึกเหมือนถูกถอดเสื้อผ้า ถูกใครต่อใครเห็นความอับอายในครอบครัวจนหมดสิ้น!