หลี่ชิงจูถูกกดลงกับพื้นอย่างแรงจนต้องคุกเข่า
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางรู้ดีว่าการแสร้งทำเป็นอ่อนแอและไร้เดียงสานั้นไร้ประโยชน์แล้ว
อย่างไรเสีย คนเหล่านี้ก็เกลียดนางจนสุดหัวใจอยู่แล้ว
นางจึงหัวเราะออกมาดัง ๆ “ฮ่า ฮ่า ๆ”
“ข้าผิดอะไรกันแน่?”
“ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าก็บอกข้าสิว่า ข้าทำผิดสิ่งใด?”
“ข้าเพียงแค่ไขว่คว้าสิ่งที่ข้าปรารถนาอย่างแท้จริง ข้าเพียงแค่คืนทุกสิ่งให้นางหลี่ชิงลั่ว ต่อให้ทำเช่นนี้ก็ยังผิดอีกหรือ?”
“ขาของพี่ใหญ่ ก็เป็นเพราะเขาเองที่บุกเข้าไปในจวนส่วนตัวของฝ่าบาท เป็นผลจากการกระทำของเขาเอง ข้าจะไปมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย!”
“และครั้งนั้นบนหน้าผาน้ำตกกวนสุย ก็เป็นท่านแม่เองที่เลือกข้า ใครกันที่บังคับให้นางเลือก?”
“เป็นพวกเจ้าที่ลำเอียงเข้าข้างข้า และเป็นพวกเจ้าเองที่ผลักความตายของข้าไปให้หลี่ชิงลั่ว ผิดเหล่านี้ต้องให้ข้ามารับผิดชอบด้วยหรือ?”
“ครั้งนี้ ที่จวนองค์หญิง พวกเจ้าไม่ปกป้องข้าก็ช่างเถิด แต่ที่ชัด ๆ คือพี่ใหญ่เกือบทำให้เสียงของข้าพิการ พวกเจ้ากลับทำเป็นไม่เห็นไม่รู้เรื่อง อยากจะกลบเกลื่อนไปอย่างนั้นหรือ?”
“พูดถึงที่สุดแล้ว สิ่งที่พวกเจ้ารักที่สุดก็คือบุตรชายคนโตที่แท้จริงผู้นี้! ไม่อย่างนั้น กับสิ่งที่เขาทำกับหลี่ชิงลั่ว แค่ให้เขาเข้าศาลบรรพบุรุษคุกเข่าหนึ่งร้อยครั้งก็ยังน้อยไป!”
“ถึงตอนนี้ แม้ข้าจะยังพูดได้ แต่เสียงนี้ก็ทำให้ฝ่าบาทรังเกียจแล้ว ชาตินี้ข้าไม่มีเสียงที่ไพเราะอีกต่อไป แล้วยังจะให้ข้าไม่ถือสาได้อย่างไร!”
“หากข้าไม่กล้าหาญกว่านี้ ฝ่าบาทก็จะไม่รับข้าจริง ๆ แล้ว อย่างไรเสีย ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องเป็นคนของฝ่าบาทอยู่ดี...”