จิ่นหัวทักขึ้นว่า "แปลกอย่างไรกันแน่"
เสียง 'ก๊าก' ดังขึ้น แม่กุญแจประตูเปิดออก
เพียงแค่ดึงประตูเหล็กนี้ออก บรรดานักโทษที่คลุ้มคลั่งเมื่อคืนก็คงพุ่งเข้าซัดพวกเขาราวฝูงตัวต่อ
จางถิงจิ่วรีบยื่นมากดหัวมือของบ่าวผู้รับใช้ที่กำลังจะเปิดประตู
เขาเอ่ยเสียงเย็นชาว่า "ว่ามาให้กระจ่างก่อน แปลกอย่างไร"
บ่าวผู้รับใช้กลืนน้ำลายลงคอเสียงดังโคลง "ก็น้ำข้าวนั่นแหละพี่เท่าน้อย พอได้กลิ่นแล้วรู้สึกราวกับ..."
ตวนหรงฉือเอ่ยแทน "กลิ่นคาวเลือด"
กลิ่นคาวเลือดงั้นรึ
"น้ำข้าวถูกคนลอบมือ มีคนใส่ยาพิษลงไป!"
หลี่ชิงลั่วหันไปมองเขา "ว่างั้น ท่านจึงไม่ได้ดื่ม"
ชายผู้นี้เป็นคนเลือกทานมาแต่ไหนแต่ไร สิ่งใดที่จะลงปาก ไม่เคยยอมปล่อยผ่าน
วินาทีนั้นเอง หลี่ชิงลั่วกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมา
หยางฉีหลางคงไม่ได้ดื่มน้ำข้าวเช่นกัน พิษจึงไม่ได้แสดงอาการ
ส่วนนางกับฉู่เอ๋อร์และจางถิงจิ่วล้วนเข้าไปจากภายนอก จึงเป็นอันอธิบายได้ว่าเหตุใดมีเพียงพวกนางเท่านั้นที่แคล้วคลาด
หลี่ชิงลั่วนึกถึงภาพเมื่อบรรดานักโทษคลุ้มคลั่ง แล้วก็รู้สึกคุ้นเคยแปลกประหลาด
หมู่บ้านว่านเจียนอกเมืองจินหลิง เหล่าชาวบ้านเมื่อครั้งนั้นบ้าคลั่งขึ้นมาช่างเหมือนนักโทษเมื่อคืนเสียจริง ๆ!
"แต่ผีเสื้อ ไม่ใช่ตายไปแล้วรึไง"
นางคือแม่พิษของพิษดูดเลือดทั้งปวง เมื่อแม่พิษตาย ลูกพิษทั้งหลายย่อมตามจากไปด้วย
ครั้งนั้นผีเสื้อลงมือปิดฉากทุกอย่างด้วยชีวิตของนางเอง โลกใบนี้จึงไม่ควรมีพิษข้าดูดเลือดหลงเหลืออยู่อีก!
"แล้วเรื่องนี้มันเป็นมาได้อย่างไรกัน"