การที่ท่านหญิงเกียวจะถึงแก่กรรม หลี่ชิงลั่วไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย
นางนึกถึงถ้วยยาที่เจียงซางชูถือมาในมือ จึงส่ายศีรษะเบา ๆ
"ถือเป็นโชคไม่ดีของข้าเอง ที่บังเอิญไปเจอเรื่องสกปรกโสมมของตระกูลเจียงเข้า เรื่องที่ควรบอก ข้าก็บอกกับเจียงชีเหนียงไปแล้ว"
"ถ้านางฉลาด ก็ไม่ควรมาหาเรื่องข้า"
ทว่าคำพูดเพิ่งจบลง แม่นมเจิ้งก็เร่งรุดเข้ามารายงาน
"คุณหนู มีนางยางมาขอเฝ้า ว่ามีเรื่องด่วนจำเป็นขอพบ"
หลี่ชิงลั่วรู้สึกราวกับขมับเต้นระรัว
เมื่อคืนนางไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้ว
ยามนี้ศีรษะก็มึนตึงไปหมด เจียงชีเหนียงนี่มันมาหานางจริง ๆ งั้นรึ?
ทว่าก็ไม่อาจหลบไม่พบได้
หลี่ชิงลั่วจึงต้องให้นางเข้ามา
ผลปรากฏว่าเจียงชีเหนียงเพิ่งเห็นหน้านางก็ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นทันที "แม่นางหนานกง ขอร้องเถิด ช่วยพ่อของหนูด้วย!"
"มีแต่ท่านเท่านั้นที่ออกหน้าช่วยบิดาของหนูได้ ขอร้องล่ะ!"
พูดจบเจียงชีเหนียงยังจะโขกศีรษะลง หลี่ชิงลั่วรีบก้าวเข้าไปดึงนางขึ้นทันที
"ทำอะไรเช่นนี้?"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น? และเหตุใดข้าจะช่วยบิดาเจ้าได้?"
"ฮูหยินน้อยเจ็ดเพิ่งมาถึงก็โขกศีรษะเช่นนี้ ข้าน้อยรับไม่ไหวจริง ๆ ข้าน้อยเป็นเพียงหญิงพ่อค้าธรรมดา ไฉนจะมีวิชาสูงส่งติดต่อถึงสวรรค์ แม้บิดาของเจ้าจะเกิดเรื่องขึ้น ข้าจะช่วยได้เช่นไร?"
"เจ้าร้อนรนจนสติมั่วไปแล้วหรือ?"
เจียงชีเหนียงสีหน้าลังเล
แต่นางก็เร่งรุดเข้ามาคว้าหลี่ชิงลั่วไว้แน่น สีหน้าอาดูรแต่มั่นใจ "ท่านเคยบอกไว้ว่าเมื่อคืนเป็นลุงใหญ่ของหนูถือถ้วยยาที่เตรียมมาด้วยเจตนาเข้าเฝ้ายาย"