หลี่ชิงลั่วต้องทนทรมานในครั้งนั้น จนแทบเอาชีวิตไม่รอด
แม้นางจะแข็งแรงเพียงใด ก็ต้องทรุดโทรมลงในครั้งนั้น
หลังจากนั้น แม้นางจะมิได้สวดมนต์อีกสี่สิบเก้าวัน แต่หลี่เค่อชวานกลับจ้องนางด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "ชีวิตต่ำต้อยของเจ้านี่ ช่างยากจะฆ่าเสียจริง"
ยามนั้นนางจึงได้รู้ว่า พี่ชายแท้ๆ ของนาง ต้องการให้นางตายจริงๆ
ต้องการให้นางชดใช้ชีวิตให้หลี่ชิงจู น้องสาวที่เขารักเพียงคนเดียวในใจ
น่าเสียดาย หลี่ชิงลั่วไม่ยอมตายง่ายๆ
ส่วนหลี่ชิงจูนั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องวิญญาณไม่สงบ แม้แต่วิญญาณก็ไม่เคยหลุดจากร่าง หลอกคนทั้งบ้านให้หัวหมุน ส่วนหลี่ชิงลั่วเองก็ถูกนางหลอกจนต้องเสียชีวิตไป
ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ คนในตระกูลหลี่เหล่านี้ กลับเต็มใจยอมรับ และไม่เห็นว่าการกระทำของหลี่ชิงจูผิดแม้แต่น้อย!
ช่างน่าขันยิ่งนัก
ชาตินี้ หลี่ชิงลั่วในใจไม่มีความรู้สึกผิดต่อการตายของหลี่ชิงจูอีกต่อไป ไม่มีความคาดหวังต่อญาติสายเลือดทั้งสี่คนนี้อีกเลย
ดังนั้น ท่าทีเย็นชาของนางชวีในตอนนี้จึงไม่ได้ทำให้นางรู้สึกผิดหวัง
นางชวีเพียงเหลือบมองนางครั้งหนึ่ง แล้วก็หันหน้าหนี
"ท่านแม่ สองวันนี้ลูกสะใภ้ยุ่งอยู่กับงานศพของจูเอ๋อร์ จึงยังไม่ได้จัดที่อยู่ให้หลัวเอ๋อร์ ทำให้มารบกวนความสงบของท่าน"
"พอดีวันนี้ลูกสะใภ้ว่าง จึงจะให้ย้ายไปอยู่ที่ศาลาหงเฟิง"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ศาลาหงเฟิง? ที่นั่นไม่ได้มีคนอยู่นานกว่าสิบปีแล้วไม่ใช่หรือ?"
หลี่ชิงลั่วเงยหน้ามองนางชวี
ชาติก่อน นางอยู่ในเรือนร้างเล็กๆ ที่ไร้ชื่อ มีขนาดเพียงหนึ่งในห้าของเจ๋งชื่อทังแห่งนี้
ชาตินี้ยังได้อยู่ศาลาหงเฟิงที่มีชื่อเสียง มันเป็นเรื่องที่นางไม่คาดคิดมาก่อนสำหรับหลี่ชิงลั่ว