นางกล่าวมาถึงเพียงเท่านี้ พอพูดจบก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองอีก เมื่อคนของตระกูลจวงตามหามาถึงอีกครั้ง จวงเว่ยก็ยังนั่งพิงขอบโอ่งน้ำอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก เฉกเช่นสุนัขจรจัดที่เพิ่งถูกไล่ตี
ในห้วงความคิดของเขาขณะนี้ ล้วนมีแต่ดวงตากลมโตที่แวววาวเกินไปคู่นั้น
เขากล้าด่าข้าว่าเป็นคนไร้ประโยชน์!?
ชาตินี้จวงเว่ยไม่เคยต้องมารับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน!
หลี่ชิงลั่วเดินทางมาถึงตลาดตะวันตกในที่สุด หลังจากเดินวนไปสองรอบ นางจึงเลือกโรงตีเหล็กที่เล็กที่สุดแห่งหนึ่ง แล้วก้าวเดินเข้าไป
“เจ้าของโรงตีเหล็ก ข้าอยากให้ท่านตีสิ่งนี้ให้ข้าหน่อย ไม่ทราบว่าท่านจะทำได้หรือไม่?”
หลี่ชิงลั่วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ ส่งให้ชายหนุ่มร่างกำยำที่เดินออกมาจากด้านใน
ชายผู้นั้นเปลือยท่อนบนจนเห็นกล้ามเนื้อเป็นมันวาว หลี่ชิงลั่วพยายามอย่างที่สุดที่จะกวาดสายตาไปจับที่ใบหน้าของอีกฝ่าย และพยายามควบคุมลมหายใจให้มั่นคง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของนางแม้แต่น้อย
หลี่ชิงลั่วร่างแบบแปลนขึ้นมาเอง นางต้องการมีมีดสั้นไว้ป้องกันตัวสักเล่ม
มีดเล่มนี้ต้องไม่ใหญ่โตจนเกินไป พกติดตัวไปไหนมาไหนได้สะดวก
และจะต้องไม่ใช่แค่มีดสั้นธรรมดา นางต้องการมีดสองหัว ปลายหนึ่งเป็นใบมีด อีกปลายหนึ่งเป็นเหล็กแหลมคม
หลังจากที่ได้ลงมือกับหลี่เค่อชวานเมื่อคราวก่อน หลี่ชิงลั่วก็ได้เรียนรู้อย่างลึกซึ้งว่า แค่กรรไกรเพียงเล่มเดียว ไม่สามารถปกป้องตัวนางได้เลย
ดังนั้น นางจึงคิดแผนนี้ขึ้นมาในคืนนั้น และอาศัยจินตนาการในหัว ร่างแบบสิ่งนี้ขึ้นมาเอง
เดิมทีนางยังไม่แน่ใจในใจนัก แต่ไม่คิดว่า ช่างตีเหล็กผู้นั้นเมื่อเห็นแบบแปลนกลับมีแววตาเป็นประกายขึ้นมา