หลี่ชิงลั่วโกรธจัดจนฟาดฝ่ามือลงบนที่วางแขนเสียงดังโครม
แจ้วตาเยือกเย็นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ชี้หน้าจู่ลี่หยาตะโกนว่า "ให้ดื่ม!"
"อีกสามถ้วยใหญ่ เทลงคอนางให้หมด!"
จู่ลี่หยาอยู่ในสภาพโลภอยากและอาเจียนสลับกัน แทบจะคายไส้กระเพาะออกมาจนหมดสิ้น
เมื่อถึงที่สุด กลับเป็นเลือดทีละปาก ที่ถูกคายออกมาปนกับเลือดหมู
ช่างเป็นคนที่ไม่เห็นโลงศพไม่ยอมหลั่งน้ำตาจริง ๆ
จู่ลี่หยาคนนี้ สมควรถูกตัดเป็นพันท่อนนับพันชิ้นจริง ๆ!
หลี่ชิงลั่วกล่าว "เอาเนื้อบนต้นแขนนาง บั่นออกมาทีละผ่าบให้ข้า! แล้วโยนนางกลับไปขังในคุกหิน อย่าให้นางตายจริง ๆ นะ!"
จู่ลี่หยาร้องตะโกนลั่น "ไม่! ขอร้องแล้ว--ฆ่าข้าเถิด--โปรดฆ่าข้าเสียเถิด--"
"ฆ่าข้าเถิด--"
เสียงร้องระทมสยดสยองก้องกัมปนาทไปทั่งหุบเขา ดังประดุมเสียงทุกข์ทวยาของผีร้ายทีละเสียงสองเสียง
หลี่ชิงลั่วไม่มีเวลาจะลังเลออกหลบอีกต่อไป
สังหารเจ็ดมาถวายรายงานสามครั้ง จงเจิ้นอู๋เหิงยังทวงถามให้พบนาง แต่นางปฏิเสธรวดเดียวทุกคราว
"เรื่องที่จู่ลี่หยาลอบวางยาพิษ เขาย่อมรู้เรื่องทั้งหมดไม่มีตกหล่น อาจมิใช่เพียงรู้ หากแม้นยังเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังก็ได้!"
"จงเจิ้นอู๋เหิงคนนี้ช่างเป็นของต่ำช้าไร้กระดูกจริง ๆ!"
"หลายวันนี้ หากไร้คำสั่งของข้า ห้ามยกอาหารไปเลี้ยงเขาอีก"
"เอาห่วงเหล็กไปล่ามเขาไว้ร่วมกับหมาไฮนาคนั้นเถิด"
นางเปล่งคำสั่งด้วยความเด็ดขาด เมื่อพูดจบมิได้ชักช้า รีบเหยียบย่องจากไปทันที
หลี่ชิงลั่วรีบรุดตรงไปยังเรือนเล็กไม้ไผ่เขียว เพื่อพบกับตงซือหยวนกับท่านหมอหลวงลั่ว
เมื่อเล่าเรื่องทั้งหมดจนจบ สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไปทันทีด้วยความตกตลึง
"ต้องให้อาจิ้นไปเอง!"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "ข้าจะไปเชิญเอง"
โชคดีที่หญิงสาวเผ่าเมี้ยวอาจิ้น เมื่อทราบว่าพิษชนิดนี้จะถูกลอบวางลงในสายน้ำ ก็รู้ถึงความร้ายกาจของเรื่องเช่นกัน
"เจ้าให้เราไปด้วยกันสักรอบก็สมควรแล้ว"
ทุกคนรีบขี่ม้ารุดไปยังนอกเมืองจินหลิงทันที
สาฉีกลับไปยังคฤหาสน์เพื่อแจ้งเหล่าสังหารคนอื่น
ส่วนหลี่ชิงลั่วกับสังหารสิบเอ็ดพาคนที่เหลือเดินทางไปยังต้นน้ำแม่น้ำฉินหวยก่อนเป็นทีมแรก
เดินทางมาตลอดทาง มิได้พบผู้ใดทังที่พิศวงน่าระแวงแม้แต่คนเดียว