เสียแล้วหรือ?
อะไรกันที่เสียแล้ว?
หัวใจของหลี่ชิงลั่วกระตุกวูบตามด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง
"ไม่ผิดแน่... เพราะพิษในตัวข้าหนักขึ้นกว่าเดิมหรือ?"
อาจิ้นตอบว่า "ไม่ใช่!"
"เป็นข้าเองที่ละเลยเรื่องสำคัญจุดนี้เสียได้!"
"ไม่มีเวลาแล้ว พวกเรารีบไปหมู่บ้านว่านเจียก่อนเถิด!"
ทว่าเมื่อทุกคนรีบรุดไปถึงปากหมู่บ้านว่านเจียที่บ่อน้ำนั้น ทุกสิ่งก็สายเกินแก้เสียแล้ว
จุ้ยหยู่กับพวกได้ฉวยโอกาสยามค่ำคืนเทยาแก้พิษลงไปในบ่อน้ำเรียบร้อย
เพราะเป็นฤดูร้อน ชาวบ้านร้อนระอุทนไท่ จึงต่างต่อแถวตักน้ำกันทั้งหมู่บ้าน
บ้างเตรียมตักกลับไปต้มน้ำร้อนชงใบมิ้นท์รอคอยพอดึกจะได้เย็นชื่นใจ
บ้างถือกระบอกน้ำยืนตักดื่มเป็นอึกใหญ่จนเสียงดังสนั่น
บ้างตักกลับไปให้คนในครอบครัวอาบล้างเย็นสบายคลายร้อน
"ปีนี้ฟ้าฝนเป็นอะไรไม่รู้ วันเวลาแบบนี้ช่างทรมานเหลือเกิน"
"ใช่แล้ว พอกลับบ้านเห็นภรรยาข้าเมื่อไร ทั้งตัวก็ร้อนวูบวาบทรมาน แต่ก็ไม่ใช่ความร้อนแบบนั้น ชะมัด ข้ารู้สึกเหมือนถูกวิญญาณชั่วเข้าสิงเสียแล้ว"
"อะไรนะ พวกท่านก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกันหรือ? ข้านึกว่ามีแต่ข้าคนเดียวเสียอีก"
"ใช่แล้ว แม้ปีก่อนจะร้อนแค่ไหนก็ไม่เคยเป็นแบบปีนี้ ช่างแปลกยิ่ง"
"นี่... ข้าถามพวกท่าน... เคยรู้สึกแบบนี้ไหม?"
"คือ... เวลาเห็นแม่ของตัวเอง... ภรรยา หรือลูกสาว... เคยสังเกตไหมว่าจุดที่คอของนางพวกนั้นเต้นตุบ ๆ น่ะ..."
"หรือว่า... ได้กลิ่นหอมแปลกประหลาดจากตัวนางทั้งหลาย?"
ทุกสายตาต่างมองหน้ากันใต้แสงจันทร์
เพราะผู้ที่ลงมาตักน้ำที่ปากหมู่บ้านล้วนเป็นชายฉกรรจ์ของแต่ละเรือนเกือบทั้งสิ้น
ครั้นมีผู้ใดพูดถึงความผิดปกติลี้ลับเช่นนี้ออกมา เหล่าบุรุษทั้งหลายจึงเทใจให้กับผู้พูดเกือบทุกคน
บรรยากาศกลายเป็นลึกลับคลาคั่งในชั่วขณะ
ต้นไม้ที่ปากหมู่บ้านส่ายไสวไปตามลมจนส่งเสียงระรัว
แล้วกลางความมืดมิดอันเงียบสงัด ดูเหมือนมีเสียงคำรามต่ำ ๆ ดังแทรกมาจากที่ใดที่หนึ่ง
มีผู้ใดกลายเป็นสัตว์ร้ายขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ
พร้อมคำรามลั่นก่อนพุ่งเข้าใส่ฝูงชน
มันคือผู้ที่เพิ่งยืนดื่มน้ำริมบ่อเมื่อครู่
มันฉวยโอกาสพุ่งทับร่างผู้ที่อยู่ใกล้ แล้วแบมือเปิดปากกัดเข้าทันที