ฉินอวี้ได้ฟังดังนั้น ร่างทั้งร่างก็สะดุ้งเฮือก
“เขา… เขานั่นเป็นใคร?”
หลี่ชิงลั่วถามกลับว่า “เจ้าว่าเขาเป็นใคร?”
นางเอียงศีรษะจ้องมองฉินอวี้ แสงตาเปรียบดั่งพิษที่กดฉินอวี้ลงสู่หุบเหวลึกนับหมื่นพื้น
“เขาเกิดมาก็ทรงเจ็ดช่องปรีชาปรีชาญาณ”
“แม้พระมารดาต้องสิ้นชีพอย่างเลวร้าย ก็ฝืนอดกลั้นมายาวนานหลายปี”
“ย่อมไม่มีทางไม่รู้ว่า ลูกพี่ลูกน้องอย่างเจ้าไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว”
“ฉินอวี้กงจู เจ้าคิดว่าบังตาชาวโลกได้ทั้งหมด แต่ไม่รู้เลยว่าตัวเองเปิดเผยหมดจนไม่เหลืออะไรซ่อนเร้น”
ปฏิเสธไม่ได้ว่านางก็หอบสิ่งดี ๆ มาด้วย
อย่างเช่นปูนซีเมนต์ สบู่
และวิธีการดำเนินโรงเตี้ยมฝูหม่านโหลว
แต่นางก็นำหายนะมาสู่ชาวโลกด้วย เช่น สำนักบัวขาว
ความเสมอภาค หญิงก็อาจเป็นผู้ครองโลกใบนี้
แต่เจตนาของนางมิได้มุ่งไปทางนั้น
เป็นเพียงเครื่องมือที่นางใช้คำขวัญเหล่านี้รวบอำนาจเท่านั้น
มิฉะนั้น นางคงไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์ไร้เหตุผล มองชีวิตมนุษย์เป็นเศษหญ้า
ยิ่งไม่อาจเปิดสถานรื่นรมย์อย่างโรงเตี้ยมชุนเยียนโหลว ให้เหล่าสตรีต้องจมดิ่งในทะเลทุกข์ต่อไป
คำพูดของนางเพราะงดงามนัก
แต่ตัวนางกลับเป็นผู้ครองอำนาจที่ยังคงรังควานชาวโลกสืบไป
บางทีวันหนึ่งข้างหน้า โลกใบนี้อาจงดงามดั่งคำของนางจริง
แต่ย่อมไม่ใช่ราชวงศ์กินคนเช่นบัดนี้
“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่ามีเพียงพวกเราที่มองเห็นความแปลกแยกของเจ้า?”
“ข้าคิดว่าความแปลกแยกของเจ้านั้น ชาวโลกล้วนรู้กันหมดแล้ว”
ฉินอวี้ตาค้างด้วยความสยดสยอง
รูม่านดำคลี่ออกเป็นวง ๆ
นางรู้สึกว่าตนได้จมดิ่งสู่ความมืดมิดสนิท การกรีดร้องไร้เสียงย่อมไม่มีใครได้ยิน
นางยื่นมือออกไป แต่ไม่อาจแตะใครได้เลย
ได้แต่กอดศีรษะด้วยความหวาดกลัว กรีดร้องไม่หยุด
ไม่…
ไม่!
หนังสือเล่าเรื่องข้ามภพไม่ได้เขียนกันเช่นนี้!
นางได้บทของนางเอกมา
เช่นเดียวกับหญิงข้ามภพคนอื่น นางย่อมฆ่าฟ้าเดือด ครอบครองโลกทั้งใบได้!
เหล่าชายเหล่านี้ย่อมหลงรักนางทั้งสิ้น
นางย่อมขยายแดนดิน สร้างชีวิตและกิจการที่เป็นของตนได้ในที่นี้
นางจะเป็นสตรีเช่นบูเช็กเทียน!
นางควรแจ่มชัดระยับ ดึงดูดสายตาทั้งปวงของโลกนี้!
นางต่างหากคือตัวละครหลักของที่นี่