หลี่ชิงลั่ว: "อดีต? ใครบอกว่ามันผ่านไปแล้ว?"
"พวกเจ้าพูดว่ามันผ่านไปแล้ว มันก็ผ่านไปแล้วหรือ?"
"พวกเจ้าผ่านไปได้ แต่ตอนที่พวกเจ้าทำร้ายข้า พวกเจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าชีวิตนี้ของข้าจะผ่านมันไปไม่ได้!?"
"พวกเจ้าผ่านไปได้ แต่ในใจของข้า มันจะผ่านไปได้หรือ?"
"ชาตินี้ มันไม่มีวันผ่านไป! นอกจากสกุลของพวกเจ้าจะดับสูญสิ้น"
น้ำเสียงของหลี่ชิงลั่วเบาเบา แต่กลับผลักนางจ้าวเข้าสู่ห้วงแห่งความหวาดกลัวอย่างหนักหน่วง
"เจ้า... เจ้าคงไม่กล้าทำอะไรดอก จูเอ๋อร์ตอนนี้เป็นที่โปรดปรานของอวิ๋นอ๋อง ท่านอ๋องเพื่อนาง ช่วยคนในสกุลหลิวของพวกเราออกมาหมดแล้ว เพื่อนาง ตัดขาพี่ชายเจ้าไปหนึ่งข้าง! เขา... เขาจะไม่ยอมมองพวกเราสกุลหลิวถูกเจ้าทำอะไรโดยไม่แยแสแน่!"
"เขาจะช่วยเหลือจูเอ๋อร์ จะปกป้องพวกเราสกุลหลิว..."
หลี่ชิงลั่ว: "เจ้าคิดหรือ ว่าที่หลี่ชิงจู เอ๊ย ไม่สิ ที่หลิวชิงจูยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ เพราะนางยังไม่ถึงคราวตาย?"
"นาง เป็นข้าจงใจไว้ชีวิตนางเอง"
นางจ้าวจ้องหลี่ชิงลั่วด้วยความตกตะลึง
"เจ้า... เจ้า เจ้า!!? ที่แท้ก็เป็นเจ้า!?"
"ทำ... ทำไม เล่า!? เจ้า เจ้าอยากทำอะไรกันแน่... เจ้าอยากทำอะไรนักหนา!!"
หลี่ชิงลั่ว: "เจ้าคิดการใหญ่ขนาดนี้ ก็เพื่อสกุลหลิวของเจ้าทั้งสกุลมิใช่หรือ?"
"แต่ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าสมใจ"
"ยิ่งพวกเจ้าอยากได้สิ่งใด ข้ายิ่งทำให้พวกเจ้าไม่ได้สิ่งนั้นตลอดกาลชั่วฟ้าดิน!"
นางจ้าวร้องครวญคราง: "นังแพศยา! ใจเจ้าโหดร้ายเหลือเกิน!!!"
"ข้า ข้าจะฆ่าเจ้า—"
นางจ้าวออกแรงสุดชีวิต คลานไปข้างหน้าได้จริงๆ สองก้าว
แม่นมเติ้งก้าวขึ้นไป เตะนางจนคว่ำหน้าคะมำลงกับพื้นอีกครั้ง
"ถุย! แม่มดแก่ เจ้าก็มีวันนี้บ้างหรือ!"
นางจ้าวหมอบอยู่กับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้น
หลี่ชิงลั่วมองนางด้วยสายตาเย็นชา: "นางจ้าว ข้าจะถามเจ้าอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ปีนั้นที่เจ้าลักพาตัวข้า เจ้าคิดแผนคนเดียวจริงๆ หรือ? แล้วที่เจ้าทำ ก็เพื่อให้หลานแท้ๆ ของตัวเองได้มีชีวิตที่ดีจริงๆ หรือ? ที่เจ้าหลบหนีไปไกลจากจินหลิง ก็เพื่อรอโอกาสที่ทั้งครอบครัวจะได้กลับมาอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ หรือ?"
นางจ้าวไม่ยอมตอบ
หลี่ชิงลั่วก็ไม่รีบร้อน
นางยังมีความอดทนพอ