เมื่อไม่เห็นแววคนใดแล้ว ใบหน้าของจักรพรรดิฉู่จึงปรากฏสีหน้าขมขื่นอันลึกซึ้ง
เขารู้ดีว่าชีวิตของตนเองเหลืออยู่ได้อีกไม่ถึงสองปี
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ร่างกายของเขาถูกพิษกุมภัณฑ์กัดกร่อนจนกลายเป็นเปลือกเปล่า
เขายังหลงใหลในสุราและความสำราญ ข้างในย่ำแย่ลงทุกวัน
เขาละแน่ชัดในสภาพของตนเอง แม้พวกเขาจะยังเว้นชีวิตเขาไว้ เขาก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
แต่เนื่องจากหรงฉือฝากความหวังไว้ในตนมากมาย เขาจะต้องทำให้ดู พิสูจน์ว่าตนไม่ใช่เพียงพระปิตุลาโง่เขลาไร้ความสามารถ!
เขาคือลูกของเยว่เอ๋อร์นี่นา……
ในจิตใจของจักรพรรดิฉู่ เด็กคนนี้ทำให้รู้สึกผูกพันยิ่งกว่าลูกแท้ ๆ ของตัวเองนับสิบเท่า
ใบหน้าของจักรพรรดิฉู่ปรากฏรอยยิ้มขึ้นอีกครั้ง
หรงฉือเป็นคนกตัญญูอย่างแท้จริง
ทั้งยังเติบใหญ่มาอย่างเลิศเลอ มีแผ่นดินอยู่ในใจ มีคุณธรรมอันใหญ่หลวง
เขากับเยว่เอ๋อร์ ทั้งคู่คล้ายกันอย่างแท้จริง
คิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มของจักรพรรดิฉู่ก็อดไม่ได้ที่จะแผ่ความอิ่มใจออกมา
ชีวิตของเขา ดูเหมือนจะได้ฟื้นคืนมามีค่าอีกครั้งแล้ว
นอกประตู หลี่ชิงลั่วมองแผ่นหลังของตวนหรงฉือที่ก้าวเดินจากไปอย่างมั่นคง จึงรีบก้าวตามไปทันที
"อาฉือ"
ตวนหรงฉือยืนอยู่ในลานกลางด้วยความโกรธคลั่งทั้งร่าง
เมื่อหลี่ชิงลั่ววิ่งตามมาทัน เขาจึงเดินต่อไป
"หวังว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะไม่ทำให้ข้าเสียใจ"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "เจ้าจับตาดูเขาไว้ หากเขายังโมโหร้ายสังหารคนไร้เหตุผลอีก เจ้าก็ประหารเสียก็แล้วกัน"
"แต่ศิษย์พี่บอกว่า หากเขาทานยาของนิกายอูเหยี่ยว เพียงครึ่งเดือนอาการจะดีขึ้นมาก อารมณ์ก็จะไม่เสียควบคุมโกรธกริ้วร้อนรนขึ้นมาละม้ายเมื่อไรก็ได้อีก"
"อาฉือ สิ่งที่เจ้าทำไม่ได้ผิด"
"แม้ชาวต้าฉู่ทุกคนจะอยากให้เขาตายเหลือเกิน แต่ถ้าเขาตาย ต้าฉู่ก็ไม่อาจรุ่งเรืองเข้มแข็งได้ทันที"
"บาปที่เขาสร้างไว้ ต้องให้เขาเองเป็นคนชดใช้ จิตใจของราษฎรจึงจะมีโอกาสฟื้นคืน"
แม้ทั้งตวนหรงฉือและหลี่ชิงลั่วต่างเป็นชาวต้าเหลียง
แต่ตลอดครึ่งปีกว่าในต้าฉู่ ทั้งสองเห็นชาวต้าฉู่ก็เป็นเพียงราษฎรสามัญที่ใจดีเช่นเดียวกับชาวต้าเหลียง
ฉะนั้น ตราบใดที่ราษฎรทั้งแผ่นดินมีความสุขความเป็นอยู่ที่มั่นคง