หลี่ชิงลั่วกล่าวว่า "อาจจะ……ไม่ใช่กระมัง?"
"ปฏิเสธไม่ได้ว่า จงเจิ้งหลางรื่อที่กลายเป็นคนแบบนี้ จินอ๋องกับจู่ลี่หยาต่างหากคือผู้อยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง"
"เพียงแต่น่าเสียดาย จู่ลี่หยาตอนที่ตกไปอยู่ในมือพวกเราที่ต้าเหลียง ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำเรื่องสิ่งที่นางได้ทำต่อพระมารดา ฉะนั้นการตายของนางจึงง่ายดายเกินไป"
"บัดนี้จินอ๋องกับจงเจิ้งอู๋เสียต่างก็จากไปแล้ว พวกเราก็ถือว่าได้ทวงความยุติธรรมคืนให้พระมารดาแล้ว ใช่หรือไม่?"
ตวนหรงฉือกำหนัดแน่น
สองมือนั้น เส้นเอ็นขึ้นเป็นสันสูงเต็มไปหมด
ชั่วขณะนั้น ทนแรงกดดันความโกรธในใจไว้ไม่ไหว เขายกมือชกหนักหนึ่งหมัดเข้าที่ผนังหิน
มือซ้ายเปียกปนโลหิตทันที
"แต่ข้ายังคงเกลียดชัง!"
"เกลียดความลุ่มหลงในอดีตของเขา ที่ทำให้พระมารดาต้องกลายเป็นเช่นนี้!"
"แต่หากไม่ใช่เพราะเขาช่วยพระมารดาไว้ในวันนั้น พระมารดาคงถูกจู่ลี่หยากับจินอ๋องบั่นทอนจนคลุ้มคลั่งไปนานแล้ว"
"เขาเองก็คงไม่ถูกพิษหนอนสองชนิดบั่นทอนจนกลายเป็นจักรพรรดิโง่เขลาโหดร้ายเช่นทุกวันนี้"
นี่คือความจริงที่แม้ตวนหรงฉือรู้แล้วก็ปฏิเสธไม่ได้
"จู่ลี่หยากับจินอ๋อง สองคนนี้สมควรถูกบดกระดูกโป้งป้ายเถ้าถ่าน!"
พอเอ่ยถึงสองคนนี้ ดวงตาของตวนหรงฉือเปี่ยมด้วยความเกลียดชังลุกโชนขึ้นทันที ลุกวับเป็นเปลวเพลิงก่อตัวเป็นคลื่นมหาศาล
จ้องมองความมืดมิดไร้สุดปลาย ราวกับจะกลืนกินจิตปีศาจในก้นบึ้งของหัวใจ
ขณะนั้นเอง หลี่ชิงลั่วยืนมือขึ้น คว้ามือซ้ายที่ไหลบ่าโลหิตของตวนหรงฉือไว้อย่างอ่อนโยน
"อาฉือ เหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้ว พวกเราเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ยิ่งไม่อาจย้อนคืนได้"
"ข้ารู้ เจ้ายอมให้โลกนี้ไม่มีเจ้าอยู่เลย เพียงเพื่อให้พระมารดาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจนตลอดชีวัน"
"แต่หากไม่มีเจ้า หลี่ชิงลั่วในโลกใบนี้ก็คงจากไปนานแล้ว"
"หากไม่มีเจ้า ก็ย่อมไม่มีดาวแห่งครองคู่ของข้า ข้าจะกลับมาเพื่อผู้ใด?"
"พระมารดาบัดนี้ทรงวางมือจากอดีตแล้ว ในโลกหลังความตาย ทรงมีความสุขยิ่งกว่าอยู่ในมนุษย์โลกมิใช่หรือ?"
"ไม่มีพี่ชาย ไม่มีชายไร้ความจงรัก ไม่มีแผนการคิดร้ายทั่ววังหลวง"
"เจ้าอย่าคิดมากเลย"
"ทุกสิ่งขอให้เป็นไปตามหัวใจก็พอ"