หมู่บ้านแห่งนี้ขาดแคลนน้ำ การปลุกบาถู่เอ๋อร์จึงเป็นการฟาดแส้อย่างแรงกล้าลงบนตัวเขา
ฉาซื่อฟาดแส้หนึ่งครั้ง เสื้อผ้าบนกายบาถู่เอ๋อร์ก็ขาดวิ่น รอยเลือดสีแดงฉับพลันซึมออกมาเป็นทางยาว
"อ๊ากกก——"
บาถู่เอ๋อร์ส่งเสียงร้องโหยหวน แล้วถูกมัดติดไว้กับเสาไม้กลางลานบ้าน
แดดเผ็ดระอุส่องตรงขึ้นศีรษะ
บาถู่เอ๋อร์สั่นเทิ้มทั้งร่าง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความสยดสยอง
"คุณชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของร้าน……ท่านท่าน——"
เมื่อเห็นหลี่ชิงลั่ว บาถู่เอ๋อร์กลับซ่อนความตกตลึงไว้ไม่อยู่
หลี่ชิงลั่วกล่าว "เห็นข้ายังล่องหนปลอดภัย เจ้าแปลกใจกระนั้นหรือ"
"บาถู่เอ๋อร์ เจ้าคือกบฏผู้ทรยศจริง ๆ แล้ว"
ความตื่นตระหนกแลบผ่านบนใบหน้าบาถู่เอ๋อร์
แต่เขาคลุกคลีอยู่ในถิ่นทะเลทรายแห่งนี้มาร่วมสิบปี จะยอมแพ้ก้มหัวโดยง่ายได้อย่างไร
เขาเร่งสงบความโกลาหลในจิตใจ แล้วร้องขึ้นทันที "คุณชายหนุ่ม กระหม่อมน้อย……กระหม่อมน้อยบริสุทธิ์โดยแท้!"
"ทหารองครักษ์ข้างกายท่านบ้าคลั่งขึ้นมาเฉพาะหน้า สังหารท่านหยาลี่คุนไป! กระหม่อมน้อยรั้งมือไม่ทันจริง ๆ"
"ยังใส่ร้ายว่ากระหม่อมน้อยเป็นไส้ศึกผู้ทรยศ แต่ยามนั้นกระหม่อมน้อยก็ห้ามพวกที่กระโดดออกมาลักพาตัวท่านไม่ได้ จะสันนิษฐานว่ากระหม่อมน้อยทรยศท่านได้เช่นไร?"
"โชคดีที่คุณชายหนุ่มยังปลอดภัยดี กระหม่อมน้อยลำบากกายสักเท่าใดก็มิเป็นไร"
เมื่อได้ยินเขายังเหลวไหล จุ้ยหยู่ก็รู้สึกเฉยเมยชักดาบออกมา
แสงดาบเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ทำให้บาถู่เอ๋อร์สะท้านทั้งร่าง
"เจ้า เจ้าจะทำอะไร?"
"ต่อหน้าคุณชายหนุ่ม เจ้ายังจะอาฆาตฆ่าฟันอีกหรือ?"
"ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตไร้ค่าจริง ๆ!"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "หุบปาก! ที่แท้เจ้าต่างหากคือสิ่งมีชีวิตไร้ค่า!"
"ยังจะเถียงแก้ตัวอีก"
"ข้าได้ยินด้วยหูตัวเองว่าพวกพ้องของเจ้าพูดว่า เจ้าตั้งใจจะถวายตัวข้าให้ปาจา บาถู่เอ๋อร์ เจ้าสมควรตายจริง ๆ!"
"ข้าฆ่าพวกพ้องของเจ้าได้ ย่อมฆ่าเจ้าก็ได้เช่นกัน"
"หลิวลี่ ออกมา!"
ชายฮั่นผู้ยอมจำนนจึงก้มหัวเดินเข้ามา
เมื่อเห็นหลิวลี่ และสังเกตว่าลานแห่งนี้คือบ้านของหลิวลี่เอง สีหน้าบาถู่เอ๋อร์เปลี่ยนไปพร้อมกัน
เขาเกือบจะสบถด่าทอดังลั่น แต่ก็ฝืนกลั้นเอาไว้ได้