บาถู่เอ๋อร์แจ้งความยินดีขึ้นในใบหน้า พร้อมประสานมือเท้าอกด้านเดียว "รับทราบ ท่านผู้เป็นนาย"
จุ้ยหยู่กับชาอี้มองหน้ากัน ในดวงตาของทั้งคู่ล้วนมีทั้งความไม่ยอมแพ้อีกฝ่าย แต่ก็มีความห่วงใยต่อหลี่ชิงลั่วอยู่เล็กน้อย
เมื่อเหลือบมองนางกับบาถู่เอ๋อร์ก้าวเข้าไปภายในประตู ชาอี้จึงจ้องจุ้ยหยู่อย่างแค้นเคือง เอ่ยขัดฟันเสียงต่ำอย่างโกรธกริ้ว "หมดสิ้นเพราะเจ้า ถ้าไม่คอยแย่งฉายานำหน้านางกับข้าทุกวัน นางจะได้รำคาญไปที่ใด!"
ชาอี้หาคนที่รำคาญได้ยาก
แต่จุ้ยหยู่คนนี้ ไม่มีใครเทียบเทียม!
ถ้าไม่ใช่เพราะจุ้ยหยู่เป็นองค์รักษ์ใกล้ชิดของท่านนั้น ข้าสั่งสมความแค้น อยากจะฆ่าเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกคืนที่ลมมืดดินมืด!
จุ้ยหยู่โอบดาบไว้ เผยรอยเยาะเย้ย "ใครกันแน่ที่ทำให้นางรำคาญ บางคนควรจะรู้ตัวเองไว้บ้าง"
"ข้ารู้จักนางก่อนเจ้านานหลายเท่า!"
"ยามที่นางเพิ่งเดินทางกลับจินหลิง ข้าก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้านางแล้ว!"
"สายสัมพันธ์ระหว่างข้ากับนาง ไม่มีทางที่เจ้าจะเทียบได้!"
ชาอี้ก็ไม่ยอมใคร เยาะเย้ยตอบโต้ "สายสัมพันธ์? ด้วยฐานะของเจ้ากล้าอ้างถึง?"
"นายของเจ้าเป็นผู้ใด?"
"ใจของเจ้าฉีกออกเป็นสองซีก ส่วนพวกเราผู้แบกคำว่า 'ชา' นับถือคำสั่งจากนางเพียงผู้เดียว!"
"ความภักดีของพวกข้าต่างหากที่เป็นหนึ่งเดียวไม่มีใครแทนที่ต่อหน้านาง—"
จุ้ยหยู่ "เจ้าหยุดยุยงปล่อยความขัดแย้งตรงนี้เสียที!"
"นางกับฝ่าบาทเป็นหนึ่งเดียวกัน ทั้งสอง—"
ยังพูดจบไม่ทัน เสียง 'ปัง' ดังกึกก้องก็ดังขึ้นจากภายในห้อง
ต่อมาเสียงกรีดร้องของบาถู่เอ๋อร์ก็ดังตามมา "ท่านผู้เป็นนาย!"
เมื่อจุ้ยหยู่ ช่าอี และชาซานกับชาซื่อที่ตามมาดูความฮือฮาอยู่เบื้องหลังพุ่งทะยานเข้าไปในห้องทันที ภายในห้องก็เละเทะเป็นระเบียงระนาดไปหมดแล้ว
บาถู่เอ๋อร์กับชายแต่งกายหรูหรานานเนื้อนามนอนแผ่อยู่พื้น เหล่าสาวใช้งดงามก็ล้มระเกะระกะไปทั่ว
แต่ภายในห้อง ร่างของหลี่ชิงลั่วหายสิ้นไปแล้ว?
ชาอี้ก้าวเข้าไปคว้าคอบาถู่เอ๋อร์ "คนอยู่ไหน!?"
บาถู่เอ๋อร์ชี้ไปที่หน้าต่างที่แตกอีกฟากด้วยความตกใจสั่นเทิ้ม "นางถูกคนลักพาตัวไปแล้ว!"
ช่าอี "ตาม!"
พูดจบก็นำชาซานกับชาซื่อพุ่งออกทางหน้าต่างที่แตก