หิมะตกหนักอีกครั้ง ทั่วทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยความขาวโพลน
หลี่ชิงลั่วยังไม่ทันฟ้าสางก็ไปที่เจ๋งชื่อทัง
นางไม่ได้นอนทั้งคืน ดวงตาจึงแดงก่ำด้วยความอดนอน
สวมผ้าคลุม ใส่หมวกคลุม หลี่ชิงลั่วเดินเร็วเข้าไปในห้องโถง เห็นท่านย่าพิงอยู่บนเตียงเท่านั้น
“ท่านย่า! ยังไงกัน…ท่านก็ไม่ได้นอนทั้งคืนหรือ?”
หลี่ชิงลั่วเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ฮูหยินผู้เฒ่าเผย
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยลืมตาขึ้นถอนหายใจ: “หลัวเอ๋อร์ เจ้าจะออกไป?”
หลี่ชิงลั่วพยักหน้า: “ท่านย่า หลานอยากไปจวนเพ่ย”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยผุดลุกขึ้นนั่งทันที: “เจ้าไปจวนเพ่ยทำไม!? เจ้ารู้แล้วว่าจวนเพ่ยเกิดเรื่อง ยังจะไปที่ที่เป็นอันตรายเช่นนั้นอีกหรือ?”
“หลัวเอ๋อร์ ท่านย่าไม่ขอให้เจ้าทำตามที่สัญญาไว้กับท่านย่าเมื่อก่อนแล้ว เจ้าก็อยู่บ้านดีๆ เจ้ากับสิบสองเอ๋อร์สนิทกันเช่นนั้น ท่านย่าจะส่งคนไปสืบข่าว สืบเรื่องนี้ เมื่อมีผลแล้วจะบอกเจ้า…”
หลี่ชิงลั่วก้มหน้า: “ท่านย่า หลัวเอ๋อร์มาที่จินหลิง นอกจากใส่ใจท่านที่สุดแล้ว ก็มีเพียงหนานเจียกับองค์หญิงที่จริงใจกับหลัวเอ๋อร์”
“หลัวเอ๋อร์อยากไปส่งหนานเจียเป็นครั้งสุดท้าย”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็เป็นคนเห็นแก่ความผูกพัน รู้ดีว่าเรื่องนี้คงห้ามหลี่ชิงลั่วไม่ได้
“แต่จวนเพ่ยเกิดเรื่องเช่นนี้…หากเป็นความชั่วที่ตาอาจผู้ใหญ่ของเจ้าทำไว้จริงๆ…”
จริงอย่างที่คิด ท่านย่ายังรู้เรื่องของตาอาจผู้ใหญ่บ้างแล้ว
ตอนแรกที่หลี่ชิงลั่วสืบรู้สภาพความเป็นอยู่ของท่านกงกั๋วผู้เฒ่าเผยแล้ว ก็ไม่เคยบอกท่านย่า
ครั้งก่อนที่ไปจวนเพ่ย หลี่ชิงลั่วเห็นเองกับตาว่ามีสาวใช้คนหนึ่งถูกบีบบังคับจนแทบตาย
นางก็รู้ว่าตาอาจผู้ใหญ่เสียสติไปแล้วจริงๆ
ท่านย่าแม้จงใจไม่สืบเรื่องจวนกั๋วกง แต่กำแพงเมืองก็ยังมีหู มือก็ยังมีตา ข่าวเหล่านี้คงรั่วไหลออกมาจากจวนกั๋วกงเองแล้ว…
หลี่ชิงลั่ว: “ท่านย่า อย่าคิดมากให้เสียใจเลย ได้ยินว่าตาอาจผู้ใหญ่ตอนนี้แม้แต่ประตูห้องก็ยังออกไม่ได้ เรื่องของหนานเจียไม่จำเป็นต้องเป็นฝีมือท่านก็ได้”
“รอข่าวจากอาอาเต๋อก่อนเถอะ”
หลี่ชิงลั่วออกมาจากจวนแม่ทัพ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังหมอบอยู่ที่มุมกำแพงนอกจวน ตัวเต็มไปด้วยหิมะสีขาว