เหล่าขันทีและนางกำนัลที่แอบฟังอยู่รอบข้าง ต่างพากันตกตะลึง
คุณหนูแห่งตระกูลหลี่ผู้นี้ เติบโตมาบนเขาจริงๆ ช่างไม่รู้จักอารมณ์ความรักเอาเสียเลย
ดูคุณชายสามแห่งตระกูลจวงสิ ใบหน้าซีดขาว ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดไว้
ยามนี้คงโศกเศร้าเป็นอย่างยิ่งกระมัง?
หลี่ชิงลั่วพูดอย่างไม่พอใจนัก: “คุณชายสามแห่งตระกูลจวง ต่อไปจะได้เป็นบัณฑิตเอก หรือเป็นชาวนาชาวไร่ เป็นขุนนางชั้นสูง หรือสามัญชน ก็ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับข้า หลี่ชิงลั่ว แต่ประการใด!”
“สองตระกูลของเราชำระบัญชีกันจนสิ้นแล้ว ขอคุณชายสามจงรู้จักที่ต่ำที่สูง!”
หา! ชายเลวทราม!
ต่อให้ผู้ชายทั้งใต้หล้านี้ตายสิ้น ข้าน้อยก็จะไม่หันกลับมามองชายผู้นี้อีกเป็นอันขาด!
หลี่ชิงลั่วพาฉู่เอ๋อร์และแม่นมจางเดินเข้าห้องโถงเจาฮวาไปอย่างไม่ลังเล
ส่วนจวงเว่ยยังคงยืนนิ่งราวกับท่อนไม้อยู่ที่เดิม
นางกลับด่าเขาอีกครั้ง!
ทุกครั้งที่มาพบนาง เขาล้วนไม่เคยได้ดีเลยสักครั้ง
จวงเว่ยฝืนยิ้มด้วยความขมขื่น
แต่เมื่อนึกได้ว่า ก่อนหน้านี้เพราะจูเอ๋อร์ เขาเองก็เคืองแค้นนางอย่างไร้เหตุผล ครั้นได้เห็นธาตุแท้ของจูเอ๋อร์แล้ว ใจของเขาก็รู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่ง
ตั้งแต่ถูกจูเอ๋อร์ทำร้ายจิตใจอย่างหนัก เขาก็ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ยอมออกไปไหน จิตใจถึงขั้นเคียดแค้นหญิงสาวทั้งใต้หล้า คิดว่าสตรีล้วนเป็นปีศาจที่คอยหลอกลวง!
หลายวันมานี้ เพียงหลับตาลง ภาพหลิวชิงจูและอวิ๋นอ๋องลักลอบคบหาก็ผุดขึ้นมาในหัวไม่ขาด
และเขาก็เพิ่งจะเข้าใจว่า ที่นางแสร้งจุดไฟเผาตัวเองเพื่อหนีความตายในครั้งนั้น แท้จริงแล้วก็เพื่อจะเลิกสัญญาหมั้นหมายกับเขาเท่านั้น
น่าหัวเราะ ช่างน่าหัวเราะยิ่งนัก!
เขาจวงเว่ยคิดมาตลอดว่า ตนกับนางหลิวชิงจูเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รักใคร่กลมเกลียว ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน จะซื่อสัตย์ต่อกันไปตลอดชีวิต
แต่สุดท้าย เขากลับเป็นเพียงตัวตลกที่ถูกท่านหญิงจูของเขารังเกียจ!
นางยอมเป็นอนุภรรยาของอ๋ององค์หนึ่ง กลับไม่ยอมเป็นภรรยาเอกของคุณชายสามแห่งจวนจงอี้โหวของเขา!
ในใจจวงเว่ยจะไม่ขมขื่นได้อย่างไร?
แต่ทว่า เขาก็มิได้โศกเศร้าเสียใจจนสุดที่จะทานทนเหมือนตอนที่จูเอ๋อร์เพิ่งแสร้งตายไปใหม่ๆ