เมื่อวานจวนเพ่ยเบื้องบนเบื้องล่างเบ่งบานด้วยความรื่นเริงเช่นไร บัดนี้ทุกคนก็หม่นหมองใจเช่นนั้น
ต่างคนต่างดูราวมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งเผา ก้มศีรษะตุบตับกันทั้งนั้น
แม่นมจางหันหลังไปเช็ดหัวมุมตา แม่นมเจิ้งเดินเข้ามาแทงตอกว่า "เมื่อใดนางถึงกลายเป็นคนชอบอาลัยอาวรณ์เช่นนี้เสียแล้ว"
"ไม่ต้องการให้ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้ออกมาหรือไร"
"หยุดเสียเถิด! ถ้าอีกครู่ทุกคนพากันร่ำไห้กันหมด ให้ข้ารู้ว่าจะด่านางอย่างไร!"
แม่นมจางผลักนางออกหนึ่งมือ "ไปให้พ้นเถอะ!"
"ข้ามิได้มีอะไร หาแต่นึกถึงเติ้งเอ๋ยขึ้นมาเท่านั้นเอง"
"พวกเราชราลงทั้งนั้นแล้ว"
"แม้เกิดแก่เจ็บตายจะเป็นธรรมดาของคนทุกคน แต่นางติดตามคุณหนูออกเดินทางไปทั่วแคว้น ย่อมไม่อาจมั่นคงปลอดภัยเช่นพวกเราบัดนี้"
"ถ้าหากใครอีกผู้หนึ่งเกิดเรื่องราวขึ้นมา……"
หลี่ชิงลั่วได้ยินดังนั้น จึงเดินมาปลอบนางว่า "แม่นมวางใจเถิด ข้าไม่ให้แม่นมเจิ้งขึ้นแนวรบหรอก คราวหน้าที่กลับมา ข้าจะให้นางเตรียมตัวเกษียณสงบสุขเช่นกัน"
"ต่อจากนี้พวกท่านทุกคนจะได้อยู่เคียงข้างท่านย่า ไม่ว่าจะอาศัยที่ใดบำเหน็บวันชรา หรือจะเที่ยวชมภูเขาแม่น้ำก็ได้ทั้งสิ้น เป็นอย่างนั้นหรือไม่เล่า"
หลี่ชิงลั่วมีใจจริงเช่นนั้น
เหล่าแม่นมรอบกายท่านย่าเหล่านี้ ก็ถึงเวลาเกษียณสงบสุขพร้อมท่านย่าทั้งปวงแล้ว
หากยังตามตัวเองไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอีก ตัวเองก็ทำใจไม่ได้
นางเหล่านั้นติดตามท่านย่าขยันขันแข็งมาตลอดชีวิต ขึ้นสมรภูมิฆ่าฟัน ลงสมรภูมิการค้าแข่งขันด้วยความเด็ดเดี่ยว
ต่างคนต่างฝ่าฝันมาตลอดชีวิต ก็ถึงเวลาอันสมควรจะได้สุขสบายยามบั้นปลายแล้ว
แม่นมจางได้ยินหลี่ชิงลั่วว่าเช่นนั้น สีหน้าจึงตกตะลึง "คุณหนู ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้นเลย!"
"ข้าน้อยก็เพียงแต่รู้สึก…… โธ่เอ๊ย!"
"แม่นมเจิ้ง เจ้าอย่าโทษข้าเลยนักเลย!"
แม่นมเจิ้งโกรธจนหน้าเขียวคล้ำนานแล้ว
นางเบ้จมูกหายใจดังฮึดใหญ่ "ยังกล้าพูดอีก!?"
"ถ้าคุณหนูต่อไปไม่ต้องการข้าน้อยแล้ว ดูข้าน้อยจะไม่เอาหมัดตบนาง!"
"คุณหนู อย่าคิดไปเองเลย ข้าน้อยยังแข็งแรงดังเดิม! หมัดหนึ่งยังสังหาร…… โอ๊ย สังหารแพะหนึ่งตัวก็ยังไหว"