ในชั่วขณะคับขันนั้น
หลี่เค่อชวานสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงรีบผลักมือของหลี่ชิงลั่วออกอย่างรวดเร็ว แต่เหล็กแหลมคมยังคงกรีดที่คอของเขาเป็นแผลใหญ่ลึก!
น่าเสียดาย ที่มิได้แทงทะลุเข้าไป
มิเช่นนั้น ต่อให้เขามีปาฏิหาริย์เพียงใดวันนี้ ก็ยากจะรักษาชีวิตไว้ได้
“นังแพศยา!”
หลี่เค่อชวานด่าทออย่างโกรธแค้น ยื่นมือหมายจะบีบคอหลี่ชิงลั่วให้ตายคามือ หลี่ชิงลั่วในมือมีมีดสั้นพลิกหมุนกลับ แทงใส่อีกครั้ง—
หลี่เค่อชวานจำใจต้องเอนตัวหลบไปด้านหลัง และปล่อยมืออีกข้างที่กุมตัวนางไว้
ฉวยโอกาสนี้ หลี่ชิงลั่วที่เป็นอิสระรีบลุกขึ้นวิ่งหนี
หลี่เค่อชวานเอามือกดคอที่เลือดไหลไม่หยุด ตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยว “จับนางมา—!!”
“ตัดเอ็นมือเอ็นเท้านาง แล้วจับนางกลับมาให้ข้า!”
แต่หลี่ชิงลั่วหาได้วิ่งต่อไปข้างหน้าไม่ กลับหมุนตัวแล้วกระโจนลงจากไหล่เขา
ไหล่เขานี้สูงชันนัก แม้มิใช่หน้าผา แต่หากไถลลงมาด้วยความเร็วสูงก็ยากจะทรงตัวเดินได้มั่นคง
หลี่ชิงลั่วปล่อยให้ตัวเองกลิ้งลงไป บ่าวชายที่ไล่ตามมาไม่กล้าทำบ้าเช่นนาง มีเพียงนั่งลงแล้วไถลตัวลงมา พลางยื่นมือพยายามจะจับตัวนาง
หลี่ชิงลั่วได้แต่กัดฟัน กอดศีรษะแน่น แล้วเร่งให้ตัวเองกลิ้งเร็วขึ้น แม้จะพยายามหลบกิ่งไม้และก้อนหิน แต่ก็เลี่ยงไม่พ้นรอยบาดและรอยถลอกตลอดทาง
“หยุด—หยุด—”
บ่าวชายเห็นนางไม่มีทีท่าจะหยุด ต่างพากันตะโกนด้วยความร้อนใจ
หลี่ชิงลั่วรู้ดีว่าข้างล่างเขาคือที่ใด แต่ก็ยังมุ่งหน้าโผเข้าสู่แม่น้ำฉินหวยอันเชี่ยวกรากอย่างไม่ย่อท้อ
นางจะไม่ยอมให้ตัวเองตกไปอยู่ในมือของหลี่เค่อชวานอีกเป็นครั้งที่สอง
เป็นอยู่เช่นสัตว์เดรัจฉาน ยังสู้เสี่ยงตายสักครั้ง