ตั้งแต่หลี่ชิงลั่วกลับมา นางก็แข็งข้อต่อกรกับหลี่เค่อชวานในทุกเรื่องไม่เว้นแม้แต่เรื่องเดียว
นางดูเหมือนจะไม่แยแสต่ออาการคลุ้มคลั่งของเขาแม้แต่น้อย ยิ่งไม่หวาดหวั่นต่อความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ร้ายของเขาอีกด้วย
กระทั่งเปลวเพลิงโทสะอันมหึมาของเขาในทุกครา กลับถูกนางปัดเป่าได้อย่างไม่เจ็บปวด แล้วยังโต้กลับมาได้อีก
เขายอมรับว่านางฉลาดอยู่บ้าง และทำให้เขาต้องเสียหน้ามาแล้วหลายครั้ง
แต่เขาจะปล่อยให้นางได้ใจ ครองสุขสมบูรณ์ในสิ่งที่เป็นของจูเอ๋อร์แต่เพียงผู้เดียวได้อย่างไร?
ครั้งก่อนที่อาศัยโรคทางตาของมารดาก็ไม่อาจทำให้หลี่ชิงลั่วชดใช้ด้วยเลือดได้ หลี่เค่อชวานจึงได้วางแผนการนี้ขึ้นมา
แต่นางกลับหลั่งน้ำตาในครานี้?
เมื่อมองดูหยาดน้ำตานั้น เขาชะงักไปชั่วขณะ
หรือว่านางจะรู้สึกสำนึกผิดจริงๆ?
หากนางสามารถคุกเข่าขอขมาจูเอ๋อร์ด้วยความจริงใจ กลับเนื้อกลับตัวชดใช้บาป เขาก็ไม่ใช่จะไว้ชีวิตนางไม่ได้
แต่เพียงวินาทีถัดมา หลี่ชิงลั่วกลับหัวเราะออกมาเป็นชุดๆ อย่าง "คิกคิกๆ"
นางยกไหล่ สั่นทั้งร่างไม่หยุด ราวกับกำลังขบขันกับเรื่องที่ช่างน่าขันยิ่งนัก
หลี่เค่อชวานถึงได้รู้ว่า ตัวเองถูกนางหลอกเล่น!
เขาทั้งโกรธทั้งอับอาย จึงก้าวเข้าไปคว้าผมของนางพร้อมกับเงยหน้านางขึ้นมาอย่างแรง
หลี่เค่อชวานกัดฟันกรอด: "เจ้าหัวเราะอะไร?"
หลี่ชิงลั่วกระตุกมุมปากเบาๆ: "ข้าหัวเราะว่าเจ้าช่างโง่เขลา"
หลี่เค่อชวานยกอีกมือหนึ่งขึ้นบีบใบหน้านางอย่างแรง จนแทบอยากจะบีบให้ฟันในปากนางแหลกละเอียด