หญิงชราใจดำเจ้าเล่ห์ตัวนี้!
ตระกูลของชุนเอ๋อร์จ้องหลี่ชิงลั่วอย่างดุดัน แม้นางจะเป็นสตรีนักธุรกิจฝีมือฉกาจ แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งเท่านั้น!
แถมยังไม่แม้แต่จะปิดบังใบหน้า ไร้ซึ่งความละอายอย่างนี้!
ในเรื่องนี้ พวกเขาจะไม่ยอมยุติลงอย่างแน่นอน
พ่อของชุนเอ๋อร์ตบหน้าภรรยาของตนเสียงดังปะทะ
"หญิงโง่!"
"เจ้าของร้านให้ห้าสิบเหรียญทอง แต่พวกเราถูกเหล่าบริวารใต้สั่งของเจ้าของร้านหลอกเล่นจนหมดสิ้น"
"ใช่หรือไม่ ท่านทายาทแห่งหอวั่งเจิ้น?"
"มิฉะนั้น ด้วยสามสิบเหรียญนี้ จะพอซื้อชีวิตของชุนเอ๋อร์ลูกสาวข้าได้อย่างไร?"
"ตระกูลเรายินดีไม่รับสามสิบเหรียญนี้ เราขอชุนเอ๋อร์คืนมา"
"เราขอความเป็นธรรม โลกนี้จะอาจอุดปากของเรา ห้ามไม่ให้ร้องทุกข์ร้องเจ็บได้อย่างไร?"
ผู้พูดคือบิดาของชุนเอ๋อร์
เขาเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นเพื่อปลุกระดมความเห็นใจของผู้คนที่มาดูกัน
ก็มีผู้ศรัทธาในคำโกหกของเขาเป็นจริง
"ดูท่าทางพวกเขารักลูกสาวจริง ๆ ยินดีเอาลูกคืน ไม่เอาเงิน น่าสมเพชเหลือเกิน"
"ใช่แล้ว เงินเท่าไรก็ชดเชยชีวิตที่กลับมาของลูกสาวไม่ได้ หอวั่งเจิ้นควรให้ความเป็นธรรมแก่เขา"
"ความเป็นธรรม!"
"ความเป็นธรรม!"
หลี่ชิงลั่วยืนยันอีกครั้งในใจว่า ตระกูลนี้ต้องมีผู้ชี้นำอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน
มิฉะนั้น จะพูดคำอย่าง 'สัตว์รูปนี้' 'อุดปาก' ออกมาไม่ได้เด็ดขาด
ยังปลุกอารมณ์ของสามัญชนได้จนหมดสิ้น นับว่ามาเตรียมการมาอย่างดี
ฉู่เอ๋อร์โกรธจนอยากเข้าไปอบรมสั่งสอนพวกเขาด้วยตนเองสักตั้ง
"พวกเจ้า—"
"พวกเจ้าทำเรื่องไร้เหตุผลเช่นนี้—"
หลี่ชิงลั่วยื่นมือขวางฉู่เอ๋อร์ไว้
นางจ้องบิดาของชุนเอ๋อร์ หรี่ตาลงลึก
"ห้าสิบเหรียญ"
"ข้าจะให้เจ้าห้าสิบเหรียญ เจ้าจะเลิกอื้อฉาวหรือยัง?"
"เจ้ากล้าอ้าปากเปิ่นกว้างเช่นนี้ได้อย่างไร!"
"เพียงแต่ไม่รู้ว่า ข้าจะให้ เจ้ากล้ารับหรือไม่?"
บิดามารดาของชุนเอ๋อร์เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ ดวงตาสว่างไสวขึ้นหลายเท่าทันที
ดูเหมือนว่า ยังขอได้จริงอยู่?
ไม่รับก็เสียเปล่า จะไม่กล้าเพราะเหตุใด?
ยิ่งได้ครั้งนี้แล้ว ครั้งหน้า ครั้งหน้าต่อ ๆ ไป ทุกสามวันห้าวันจะมาอื้อฉาวสักรอบ เกรงว่าสตรีนักธุรกิจที่ถูกจับได้ว่ามีข้อบกพร่องจะไม่ยอมให้อีกหรือ!