หลี่เค่อชวานถลึงตาจนแทบปริแตก จ้องหลี่ชิงลั่วพร้อมตะคอกถามอย่างเดือดดาล
หลี่ชิงลั่วเห็นซุ่ยเอ๋อร์ตกเป็นตัวประกันในมือเขา ก็ค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลง
นางฉายแววบริสุทธิ์ผุดผ่องเต็มหน้า เอ่ยว่า “พี่ชาย ท่านพูดเรื่องอะไรกัน? หลัวเอ๋อร์ฟังไม่เข้าใจสักคำเลยนะเจ้าคะ”
“ซุ่ยเอ๋อร์เคยเป็นน้องสาวร่วมสาบานกับข้าจริง แต่ว่าตอนที่ข้าอยู่ที่สกุลหลิว ข้าถูกพวกเขารังแกข่มเหงสารพัด ถึงขั้นอยากให้มันตายเสียด้วยซ้ำ แล้วข้าจะไปร่วมมือกับมันออกอุบายอะไรกับท่านได้เล่า?”
“พี่ชายคิดว่าข้ามีเล่ห์เหลี่ยมมากขนาดนั้น ตั้งแต่ตอนเพิ่งกลับบ้านได้ไม่นานก็สามารถวางแผนหลอกท่านได้แล้วหรือ…”
หลี่เค่อชวานเริ่มหวั่นไหว หลิวชิงจูรีบสะกิดเขา พูดว่า “พี่ชาย อย่าไปเชื่อนาง นางโกหก! หากทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ซุ่ยเอ๋อร์จะไปอยู่ในคอกม้าของนางได้อย่างไร? แล้วที่นางเร่งรีบจะเข้ามาช่วยคนเช่นนี้เล่า!”
หลี่เค่อชวานรู้สึกตัวทันที “ใช่…เจ้า! หลี่ชิงลั่ว เจ้ามีเล่ห์กลสารพัด เจ้าเล่ห์เพทุบาย โหดเหี้ยมอำมหิต เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเจ้า!”
หลี่ชิงลั่วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่ข้า…เหตุใดท่านจึงไม่ยอมเชื่อเลย? ข้าเพียงเห็นหลิวซุ่ยเอ๋อร์ผู้นี้หนีลงเขามาคนเดียว จึงจับตัวนางไว้ จะได้ทรมานนางให้สาสมสักหน่อย ต่อให้เป็นเช่นนั้นก็ไม่ได้หรือ?”
“เพราะในท้องนางนั้นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านนะ”
“พี่ชาย ท่านกับบิดามารดาร่วมมือกันคิดจะบีบให้ท่านย่าตาย ท่านย่าต่างหากคือคนที่สำคัญที่สุดในใจข้า โดยธรรมชาติข้าก็อยากจะบีบให้ลูกของท่านตายตามไปเป็นการแก้แค้น นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของข้า—”
หลิวซุ่ยเอ๋อร์ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ก็ส่ายหน้าไม่หยุด น้ำตาไหลพราก
น้ำตาไหลอาบแก้มลงสู่ลำคอ ไม่นานก็ทำให้มือข้างหนึ่งของหลี่เค่อชวานเปียกโชก
เขารีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน
“ลูก?”
สายตาของหลี่เค่อชวานจึงตกไปที่ท้องของหลิวซุ่ยเอ๋อร์ในที่สุด
แต่เพียงชั่วขณะนั้น ดวงตาของหลี่ชิงลั่วก็แข็งกร้าวขึ้นพลัน นางยกมือยิงหน้าไม้ข้อมือพุ่งตรงไปที่ลำคอของหลี่เค่อชวาน
หลี่เค่อชวานตกใจรีบหลบตัวเล็กน้อย หน้าไม้ข้อมือจึงปักลึกเข้าไปที่หัวไหล่ของเขาอย่างแรง