"หญิงสาวแห่งตระกูลหลี่ วันนี้ยังฆ่าไม่ได้"
"ข้ารั้งนางไว้ ย่อมมีเหตุผลของข้าเอง"
"ส่วนที่สำนักนั้น ข้าก็มีคำชี้แจงของข้าเอง"
"วันนี้ข้าต้องการเพียงพาหญิงสาวตระกูลหลี่ออกไป ผู้ใดคิดจะฆ่านางก่อน——ก็ต้องฆ่าข้าก่อน——!"
กล่าวจบ กระบี่ของเจิ้งหลิงโจวก็ชี้ไปยังผู้ที่ขัดคำสั่งของตน
หลี่ชิงลั่วกับบรรดาคนรับใช้มองดูอีกฝ่ายฆ่าฟันกันเอง ก็พากันตะลึงสุดจะคาดคิด
แต่ไม่นานพวกนางก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย ผู้คนในวงสู้รบต่างถลันเข้ามามากมาย หลี่ชิงลั่วและพวกคิดจะรีบหนีไปให้พ้นก็มิอาจทำได้
จึงทำได้เพียงชักกระบี่สังหารผู้ที่กรูกันเข้ามา
"คุณหนู จะให้กลับไปสำนักพรตชิงซงหรือไม่?"
ยามนี้ทางไปถูกสกัดกั้น คงมีเพียงกลับไปสำนักพรตชิงซงเท่านั้นที่ยังมีโอกาสพ้นจากสถานการณ์นี้
ผู้คนของสำนักบัวขาวข้างนี้นับจำนวนมิถ้วน ถึงแม่นมจางจะผ่านศึกมามากเพียงใด บัดนี้ก็เพราะบาดเจ็บจึงมิคิดสู้ยืดเยื้อ
อีกทั้งนางกับแม่นมเติ้งก็แก่ชราลงแล้ว
อิงเอ๋อร์และฉู่เอ๋อร์ยังเป็นเพียงลูกนกรุ่นเยาว์ มิอาจรับเรื่องใหญ่ได้
ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของคุณหนู พวกนางจึงใคร่จะถอยหลังไป
หลี่ชิงลั่วก็คิดเช่นนั้น
"ไป!"
เพียงแต่พวกนางยังมิทันได้ไป ก็ถูกเจิ้งหลิงโจวมองเห็นก่อน
"หลัวเอ๋อร์! อย่าหนี!"
เขาทะยานตัวไล่ตามมาหลายจังหวะ
แม่นมจางเข้ารับหน้า แต่แม่นมรับมือบ่าวชายและทหารเล็ก ๆ ได้พอไหว พอเจอเจิ้งหลิงโจวผู้เป็นยอดฝีมือยุทธภพจริง ๆ ก็เสียเปรียบภายในไม่กี่กระบวนท่า
แม่นมเติ้งเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปคลุกวงด้วย
ฉู่เอ๋อร์กับอิงเอ๋อร์หวาดผวาคุ้มกันหลี่ชิงลั่วอยู่มิห่างแม้แต่ครึ่งก้าว หลี่ชิงลั่วโผล่ออกมาจากคอกม้า
เห็นแม่นมจางถูกถีบลอยกระเด็นลงพื้น แม่นมเติ้งก็มิอาจต้านทานกระบี่ใหญ่ที่ฟาดลงมาได้อีก หลี่ชิงลั่วจึงรีบตะโกนขึ้นว่า "หยุด——! เจิ้งหลิงโจว หากเจ้าบังอาจทำร้ายพวกนาง ชาตินี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!"
เจิ้งหลิงโจวจึงเก็บกระบวนท่าฆ่า แต่เขาคว้าตัวแม่นมเติ้งขึ้นมา หวางกระบี่ไว้ที่ลำคอแม่นม
"เช่นนั้นเจ้าก็เชื่อฟังเข้ามาหาข้าโดยดี มิเช่นนั้นมือของอาจารย์ คงจะสั่นไหวแล้ว"
เขาจ้องหลี่ชิงลั่วแล้วยิ้มมุมปาก ดั่งมั่นใจว่านางจะต้องเลือกในสิ่งที่ทำให้เขาพอใจแน่