แม่นมจางตกใจยิ่งนัก
“ฮูหยินผู้เฒ่า ครีมบำรุงผิวก้อนหิมะและครีมทาผิวชุ่มชื้นนี้ ล้วนเป็นสิ่งวิเศษที่ทำให้ผิวหญิงงามขาวผ่อง ว่ากันว่าร้านหอมฟางขายเพียงอย่างเดียว ก็เริ่มต้นที่สองร้อยตำลึงขึ้นไป! ท่านจะซื้อให้คุณหนูเท่าใด?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย: “เจ้าเห็นผิวหนังนางดำและหยาบกร้านเช่นนั้น หากจะบำรุงให้ดี คงต้องซื้ออย่างละสิบกล่องก่อนมิใช่หรือ?”
แม่นมจางกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
ฮูหยินผู้เฒ่ามีเงินอยู่ในมือ แต่ไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเช่นนี้มาก่อน
แม้แต่ตัวนางเอง ก็ไม่เคยยอมใช้ของแพงเช่นนี้
ดูท่าคราวนี้ฮูหยินผู้เฒ่ารักหลัวเอ๋อร์จริงๆ
คุณหนูต่อไปนี้ คงมีอนาคตอันสดใสยิ่งขึ้นอีก!
ว่าไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็มีคลังส่วนตัวของตนเอง เพียงแต่เสียดายที่มิได้อยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นก็ไม่ต้องให้พวกนางต้องไปซื้อหาในเมืองพรุ่งนี้ หยิบของสองอย่างตามมีตามเกิดให้คุณหนูใช้ ก็เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในเมืองจินหลิงแล้ว
หลี่ชิงลั่วไปเยี่ยมชุยเอ๋อร์ในวันรุ่งขึ้น
ชุยเอ๋อร์เห็นนางมา ก็พยายามลุกจากเตียง แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าทันที
“คุณหนูช่วยชีวิตบ่าวในครั้งนี้ ต่อไปนี้ชีวิตอันต่ำต้อยของบ่าวก็เป็นของคุณหนู บ่าวจะยอมทนทุกข์ทรมานเพื่อคุณหนู แม้ต้องกระโดดเข้ากองไฟก็ไม่เกี่ยง!”
หลี่ชิงลั่ว: “จำไว้ ชีวิตของเจ้า เป็นของเจ้าเองตลอดไป”
หลี่ชิงลั่วรู้ว่านางในชาติก่อนอาจถูกนางทำให้เดือดร้อน ต่อมาทั่วทั้งจวนแม่ทัพจึงไม่เห็นตัวนางอีกเลย
แต่จะให้นางเชื่อชุยเอ๋อร์อย่างสนิทใจ นางก็ยังทำไม่ได้
เพราะชุยเอ๋อร์ยังมีบิดามารดาอยู่ในจวนแม่ทัพ หากมีญาติคนใดถูกจับมาเป็นเครื่องต่อรอง แม้สัญญาขายตัวจะอยู่ในมือนาง ก็เป็นไปได้สูงที่นางจะถูกบงการ