หลิวชิงจูยังคงวนเวียนอยู่แถวๆ วัดร้าง สีหน้าโกรธเกรี้ยวไม่หาย ท่าทางเหมือนวันนี้จะต้องตามหา 'ลวี่หยิง' ให้พบให้ได้ถึงจะยอมเลิกรา
จื่อจิ้นได้ยินก็เพียงยิ้มบาง: "คุณหนู หม่อมฉันเพียงคิดจะทุ่มสุดตัว วันนี้ไม่สำเร็จก็ยอมตาย ถึงได้กล้าลงมือไปสุดตัวเช่นนี้เจ้าค่ะ"
หลี่ชิงลั่ว: "เช่นนั้นเจ้าก็จงใจเปิดเผยตัวตนให้มันรู้สินะ?"
จื่อจิ้น: "ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูไม่รู้ หลิวชิงจูผู้นี้ตอนนี้กลับมาได้รับความสนใจจากจวนแม่ทัพบ้างแล้ว สองวันมานี้ในจวนอวิ๋นอ๋องจึงวางท่าได้ใจไปทุกแห่ง"
"อวิ๋นอ๋องมาที่เรือนนางสามวันติดต่อกันแล้ว ดีใจจนแทบบ้า"
"นางไปโอ้อวดที่เรือนอนุภรรยาเรือนอื่น ๆ ว่าสุดท้ายแล้วนางต่างหากที่เป็นลูกสาวที่จวนแม่ทัพตัดใจไม่ขาด อยากให้ทุกคนตั้งแต่นี้ไปเกรงใจนางสักหน่อย"
"แต่หญิงที่เข้ามาอยู่ในจวนอวิ๋นอ๋องได้ จะมีใครบ้านเพศธรรมดาเล่า? มีเพียงนางเท่านั้นที่ออกจากจวนแม่ทัพไปก็แทบไม่เหลืออะไร"
"อนุภรรยาเรือนอื่นไม่ยอมทนรับลมปากนาง มีคนหัวเราะเยาะต่อหน้านางด้วยซ้ำ ว่าคราวนี้นางคงไปยั่วพี่ชายคนเก่าของนางมาอีกแล้ว จวนแม่ทัพที่ไล่นางออกจากบ้านไปแล้วถึงยังยอมรับนางกลับ"
"หลิวชิงจูเก็บความแค้นไว้ในใจมาหลายวัน ก็เลยตบหน้าอนุภรรยาเรือนนั้นไปหนึ่งที แล้วยังทำเป็นผู้ร้ายร้องเพลง ไปร้องไห้ฟ้องอวิ๋นอ๋องอีก"
"หลิวชิงจูบอกว่านางเพื่อจะช่วยคลายทุกข์ให้อวิ๋นอ๋อง ถึงแม้ข่าวลือไม่จริงจะแพร่สะพัดไปทั่ว แต่นางก็ยังทนอับอายกลับไปจวนแม่ทัพมา"
"ดีที่นางทำสำเร็จ บอกว่าท่านอ๋องตอนนี้ยอมเพื่อนาง จะหาทางกดข่าวลือ 'ไม่จริง' ข้างนอกให้สงบลง แล้วในงานเลี้ยงวันเกิดอวิ๋นอ๋องอีกครึ่งเดือน ก็จะให้คนในครอบครัวไปร่วมแสดงไมตรีกันหมด"
"อวิ๋นอ๋องก็ลงโทษอนุภรรยาเรือนนั้นที่พูดจาไม่เข้าหูหลิวชิงจู"
"หลิวชิงจูดีใจจนแทบจะกระโดดได้ นอนฝันยังยิ้ม"
"นางกำลังจะไปได้สวยในจวนอวิ๋นอ๋อง ต้องไม่ยอมออกจากจวนง่าย ๆ เพื่อเรื่องเล็กน้อยหรอกเจ้าค่ะ หม่อมฉันวันนี้เพื่อจะล่อนางออกมา ก็เลยหลอกว่ารู้มาว่าทางตะวันตกของเมืองมีท่านหมอคนหนึ่ง เชี่ยวชาญรักษาภาวะมีบุตรยากของสตรี แต่ท่านหมอผู้นี้เชิญตัวออกจากเขาได้ยาก"