เซี่ยไหวหย่วนปวดจนเส้นเอ็นขูดขึ้นทั่วแก้ม น้ำตารืดไหลพรั่งพร้อม
ชิงหยางจื่อรีบเสียบเข็มที่หนาที่สุดลงไปให้อีกเล่ม
อย่าตายก่อน โบกุณฑ์ อย่าตายก่อน!
สองผู้วิเศษคนนี้ยังไม่ได้ลงมือกับเจ้าครบถ้วน จะไม่มีทางยอมให้เจ้าตาย
ถ้าเจ้าตายเสียเอง ก็เท่ากับว่าเจ้าไร้ความสามารถเองต่างหาก!
ชิงหยางจื่อภาวนาในใจไม่หยุด ทุกวิธีอันดุร้ายรุนแรงก็ลงมือไปจนหมด จึงทำให้เซี่ยไหวหย่วนยังคงสติอยู่เพียงเสี้ยวเดียว
เขาแหงนปากเปื้อนเลือด ไม่อาจเอ่ยวาจาใดได้อีกแล้ว
แต่ความทุกข์ทรมานและความเกลียดชังในดวงตา ต่างก็ประนมประเคนตำหนิความใจร้ายของหลี่ชิงลั่วและตวนหรงฉือไม่หยุด
หลี่ชิงลั่วกล่าวว่า "มองอีกก็เอาดวงตาเจ้าออกด้วย"
"ให้เจ้าได้ลิ้มรสความทรมานจนอยากตายยิ่งกว่าตายนั้น แล้วจงลองชิมความสิ้นหวังเมื่อครั้งองค์หญิงชิงเยว่ถูกเจ้าผลักลงสู่ห้วงอเวจน์ในวันนั้นเสียบ้าง!"
ชาซานรีบรุดมาถวายสาบาน "ท่านหญิง ที่บ่อน้ำนั้น องค์หญิงฉางหนิงถูกสายีช่วยชีวิตไว้แล้ว"
"เมื่อองค์กุมารเจ้าสองเสด็จไปถึง พระสวามีนั้น... ได้แทงพระองค์เองด้วยดาบเสียเอง"
"บังเอิญยิ่งกว่าบังเอิญ องค์หญิงฉางหนิงก็ได้สติขึ้นมาพอดี"
"และยังได้เห็นภาพนั้นด้วย"
หลี่ชิงลั่วรู้สึกเวทนาในใจ เข้าใจดีว่าองค์หญิงฉางหนิงคือผู้บริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวในเรื่องนี้
"ให้สายีพานางออกจากไป"
ชาซานแม้จะข้องใจบ้าง แต่ก็รับองค์คำสั่ง "พ่ะย่ะค่ะ"
องค์หญิงฉางหนิงรู้เรื่องราวไม่มากนัก
และคนอย่างจางถิงจิ่วอาจเป็นประโยชน์ยิ่งต่อการรุดเข้าสู่ราชนิเวศต้าฉู่ที่หนานอานของหลี่ชิงลั่วและตวนหรงฉือในก้าวต่อไป