เงินทุรยศ?
เงินของพวกเขา... ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่ได้หายไปไหนกระมัง?
ชาวบ้านผู้โกรธแค้นในตอนนี้ได้สติคืนมาบ้างแล้ว ทุกใบหน้าเผยรอยยิ้มเต็มไปด้วยความหวัง
"ดีแท้ แล้วจะตีกันทำไม รีบไปตามหาเงินเถอะ"
"ไปกัน ไปกัน ไปพร้อมกันเลย ยกเซ่งพักพิมนั่นให้ราบคาบ เอาให้เจอเงินของพวกเราให้ได้วันนี้!"
"ใช่แล้ว ข้ามีเงินอยู่แค่ห้าเหรียญทอง เงินห้าเหรียญนี่สร้างห้องได้อีกสองห้องเชียวนะ! เร่งตามหากลับมาเถิด"
"ไปกัน——"
ทุกคนจึงรีบทิ้งจงเจิ้งจือหยวนกับเซี่ยไหวหย่วนไว้เบื้องหลัง แล้วหันหลังวิ่งตรงไปยังเซ่งพักของวัดจากวน
พระภิกษุภายในห้องได้ยินดังนั้น จะทนได้เช่นไร?
ขณะที่พวกเขารีบเร่งกำลังจะพุ่งออกมา พวกฉาจื่อก็เงียบ ๆ ปรากฏตัวจากรอบทิศแล้วโอบล้อมเข้ามา
ทั้งศาลเจ้ากวนอิมข้างนอกข้างในถูกล้อมสนิทในเวลาอันสั้น ทำให้เหล่าพระกระวนกระวายใจกระโดกเกร็ก แต่กลับไม่กล้าย่ำออกไปแม้แต่ก้าวเดียว
เพราะฟันของเจี้ยเชินนั่น โดนตีร่วงไปแล้วถึงห้าซี่
พระที่ดื้อรั้นไม่น้อยก็เงียบ ๆ ยกมือกุมแก้มของตนเอง
ในใจร้อนรนเพลิงลุก แต่ก็ไม่กล้าพุ่งออกไปสักก้าว
จงเจิ้งจือหยวนที่มีชีวิตรอดมาได้อีกครั้งพลิกตัวลุกขึ้น รีบคลานไปหาเซี่ยไหวหย่วนที่นอนอยู่เคียงข้าง เมื่อเห็นลมหายใจของเขาเบาบางเหมือนเส้นไหมขาด ๆ เต็ม ๆ นางก็ร้องไห้โฮด้วยความเดือดร้อนใจ "พี่หวยหยวน พี่หวยหยวน!!"
"อย่าตายสิ อย่าทำให้หยวนเอ๋ยตกใจเลยนะ——"
แต่จงเจิ้งจือหยวนยังไม่ทันร้องไห้ได้สองสามที บ่าวคนหนึ่งที่เดินตามจางถิงจิ่วไปก็วิ่งกลับมาอย่างรี่เร่งรุด