"อวี้เอ๋อร์!"
จงเจิ้งอู๋เหิงเพิ่งก้าวข้ามประตูเข้ามาได้ พบภาพตรงหน้าเช่นนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบรุดพุ่งเข้ามาหานางอย่างใจจะขาด
เขาโอบกายที่ลื่นลงของฉินอวี้กงจูเอาไว้แน่น "อวี้เอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์?"
ขู่เหลียนเฉียวที่ตามมาติดๆ รีบถวายยาถุงหนึ่งเม็ด
"ฝ่าบาท? องค์กงจู?"
ฉินอวี้ค่อยๆ ฟื้นคืนขึ้นช้าๆ
แต่ความเจ็บปวดทั่วกาย และแรงขุ่นเคืองโกรธแค้นที่คุกรุ่นในอก ทำให้ดวงตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังเย็นเยียบมหึมา "ไม่ว่าจะผีตนใด — ยามค่ำนี้ เปิ่นกงจักจับนางให้ได้ บดขยำจนกระดูกแหลกเหลว!!"
จงเจิ้งอู๋เหิงเอ่ย "อวี้เอ๋อร์ ยามค่ำนี้เป็นผู้ใดมาก่อการวุ่นวายในจวนองค์หญิง เจ้ามีข้อสงสัยในใจหรือไม่"
ฉินอวี้กงจูยิ้มขมขื่นเงียบงัน "พี่หก ข้าเป็นคนเปิ่นเผยอเสมอมา ในต้าเหลียงนี้มิเคยปฏิศึกษาเจ็บแค้นกับผู้ใด พสกนิกรเหล่านั้นเมื่อได้ยินนาม 'ฉินอวี้กงจู' ของข้า ผู้ใดไม่เคารพนบนับ"
"มีเพียงหลี่ชิงลั่วคนเดียว..."
"ข้ากับนางบัดนี้มีเพียงแค้นสายเลือดที่ไม่มีวันร่วมฟ้าเดียวกัน!"
พอเอ่ยถึงหลี่ชิงลั่ว ฉินอวี้กงจูก็กัดฟันกรอดมิได้หยุด
หญิงหลี่ชิงลั่วคนนี้แรกเริ่มล่อลวงตวนหรงฉือ ต่อมาก็หลอกลวงนางด้วยท่วงท่าโง่เขลา
นางเอื้อเฟื้อเมตตาอยากเปิดทางให้ แต่หญิงนั่นกลับไม่รู้จักดีรู้งาม ทำลายเรือนชุนเหยียนที่นางหล่อหลอมบุกเบิกมาหลายปีจนพินาศ!
หลังบ่อนพู่จิงถูกทำลาย เรือนชุนเหยียนคือคลังทองก้อนสุดท้ายของนาง เมื่อสิ่งนี้ก็หายไปด้วย ต่อไปนางจะเก็บกู้หนี้สินให้องค์ไท่จื่อได้อย่างไร?
องค์ไท่จื่อย่อมทรงห่างเหินเย็นชาต่อนางยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
ฉินอวี้จะไม่เกลียดชังได้อย่างไร?
ทั้งหมดนี้คือหยดเลือดหยดวิญญาณที่นางบุกเบิกมาหลายปี!
สาวใช้ของนางล่มสลายไปทีละคน... บัดนี้มิเหลือสักคน
เหล่าอันธพาล เฒ่าหมาป่า หม่อมแก่ และที่นอกนั้นไม่ต้องเอ่ยถึง
แต่ความสูญเสียที่หลี่ชิงลั่วมอบให้ครานี้ ย่อมหนักหน่วงเกินประมาณ มิอาจเรียกคืนได้!
"หรือแท้จริงเป็นนาง..."
จากเรื่องเรือนชุนเหยียนที่ผ่านมา นางย่อมมีวิชาทำลายสิ่งเหล่านี้ได้ แต่นางทำได้เช่นไร?
หรืออีกครั้งเป็นซู่อ๋องตวนหรงฉือที่คอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง?