หลี่ชิงลั่วชูนิ้วขึ้นเป็นเครื่องหมายให้ทุกคนเงียบงัน แล้วยื่นกระดาษแผ่นที่พิ่งลงมือขีดเขียนให้ทั้งสาม
บนกระดาษเขียนไว้ว่า คืนนี้ข้าพูดจาไม่สะดวก พวกเจ้าจงดูท่ามือข้าแล้วลงมือตาม
ทั้งสามแม้จะแปลกใจในท่วงท่าของคุณหนู แต่ก็มิได้คิดสงสัยอันใด
ชั่วขณะต่อมา ร่างสี่เงาก็จมหายไปในความมืดมิดแห่งราตรี ไร้ร่องรอยให้สืบ
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเห็นพวกเขาจากไปแล้ว จึงค่อยพาแม่นมจางเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่
"ท่านฮูหยิน นี่... คุณหนูย่อมมีธุระสำคัญที่ต้องลงมือทำ แต่มิประสงค์ให้ท่านเป็นห่วง จึงได้แต่..." แม่นมจางกล่าว
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยถอดใจถอดหายใจลึก "ชราภาพย่อมตามมาแก่ข้าเสียแล้ว..."
"จะช่วยเหลือนางอันใดได้อีก"
"จางแก่เอ๋ย ข้ารู้ดี นางมิต้องการเป็นภาระแก่ยายอย่างข้า มิอยากให้ข้าเป็นทุกข์ จึงต้องปิดบังข้าแอบลงมือเอง"
"ท่านคิดตามโล่งแล้วก็ดีแล้ว" แม่นมจางกล่าว
"ข้าจะไม่คิดตามโล่ง แล้วจะให้ข้าข่มใจตายไปงั้นรึ?"
"ท่าทีของซู่อ๋องวันนี้ มิใช่กำลังบอกข้าผู้เฒ่าให้เข้าใจว่า มีเขาคุ้มกันหลัวเอ๋อร์อยู่รึไง?"
"ข้าเข้าใจแจ่มชัดเสียแล้ว หลัวเอ๋อร์ถูกเขาคว้าไว้แน่นหนา วันข้างหน้าคงหนีพ้นมือเขาไปไม่ได้อีก"
"อ้าว?" แม่นมจางอุทาน "งั้นฐานะตระกูลของคุณหนูบัดนี้..."
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยหรี่ตาลง "ต่อให้ต้องเสียเลือดเนื้อ ข้าผู้เฒ่าก็จะต่อสู้ให้หลัวเอ๋อร์ได้เป็นพระชายาสักตำแหน่ง!"
"ต๊อก ๆ ——"
"ต๊อก ๆ ——"
"ฟ้าแห้งดินแล้ง จงระวังเพลิง——"
เมื่อคนตีเวลายามกับกองลาดตระเวนต่างพากันจากถนนใหญ่ไปแล้ว ร่างดำสี่เงาจึงพาดผ่านกลางความมืด
จากนั้น พวกเขาจึงแอบแทรกซึมเข้าไปในจวนองค์หญิง
สาอี้ได้สำรวจทุกซอกทุกมุมของจวนองค์หญิงนี้ไว้แต่ครั้งก่อน จึงพาหลี่ชิงลั่วตรงดิ่งไปยังจุดหมาย — ตำหนักของฉินอวี้กงจู
ศิษย์สำนักสังหารราตรี 27 คน ล้วนเป็นนักลอบสังหารที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย
ที่ใดในเมืองจินหลิงที่พวกเขาปรารถนาจะไป ย่อมไม่มีที่ใดที่พวกเขาไปไม่ถึง
และยังสามารถเอาชีวิตผู้ใดก็ตามอย่างเงียบสงบไร้เสียง
หากแต่จวนองค์หญิงฉินอวี้นี้ย่อมไม่ใช่ที่ธรรมดา จึงต้องระวังตัวในทุกย่างก้าว