เมื่อเย็นเดียนสัมผัสดวงตาที่เย็นเยียบลงทันใดของสี่อ๋อง หัวใจของเขาก็สะท้านวาบขึ้นมาอย่างรุนแรง
ปากของเขานี่มันคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดออกไปโดยไม่ผ่านสมอง!?
จุ้ยหยู่ตกที่นั่งลำบากแน่แล้ว!
แต่ยามนี้ ถ้าจุ้ยหยู่ไม่ตกที่นั่งลำบาก ตนเองต่างหากที่จะตกที่นั่งลำบาก!
เย็นเดียนกลืนน้ำลายลงคอ 'เอ่อ' หนึ่งครั้ง แล้วพูดความจริงต่อไปอย่างไม่ลังเล: "นางบอกให้จุ้ยหยู่อย่าลืมว่า เขายังติดหนี้บางอย่างของนางอยู่..."
ตวนหรงฉือ: "นางคิดจะทำอะไร?"
เย็นเดียนตะโกนในใจ: เขาจะรู้ได้อย่างไรกัน!!!?
ตวนหรงฉือ 'ฮึ' เบา ๆ หนึ่งครั้ง: "ถ้าเช่นนั้น ให้จุ้ยหยู่ไปพบนาง"
เย็นเดียนถึงกับตะลึงงัน
ฝ่าบาท ท่านพูดจริงหรือ?
จะให้จุ้ยหยู่ไปพบนางจริง ๆ หรือ?
อีกอย่าง จุ้ยหยู่เพิ่งถูกเฆี่ยนห้าสิบไม้ ยังนอนอยู่บนเตียงพลิกตัวก็ไม่ได้ จะให้เขาไปพบนางตอนนี้จริง ๆ หรือ?
หลี่ชิงลั่วยุ่งวุ่นวายจนถึงพลบค่ำ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครออกมาก่อเรื่องที่โรงสุรายาอีก และทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นางจึงวางใจลงอย่างสิ้นเชิง
เหมยซวงกล่าวกับนางหลายครั้ง: "ท่านเจ้าของร้านโปรดวางใจเถิด หากพบอุปสรรคที่บ่าวไม่อาจแก้ไขได้ บ่าวจะรีบส่งคนไปแจ้งที่จวนทันที คืนนี้มืดแล้ว หนาวเหน็บนัก ท่านกลับไปก่อนดีกว่า อย่าอดทนอยู่ที่นี่เลย"
หลี่ชิงลั่วมองนางด้วยความพอใจแล้วพยักหน้า: "เช่นนั้นก็ลำบากพวกเจ้าทุกคนแล้ว"
นางออกจากโรงสุรายา กำลังจะขึ้นรถม้า ก็มีเสียงเรียกหยุดนางไว้
"ท่านหนุ่มน้อยหลี่ โปรดรอครู่หนึ่ง!"
หลี่ชิงลั่วหันกลับไปมอง กลับเป็นชุยจิ่วเหนียง? รถม้าของชุยจิ่วเหนียงจอดอยู่อีกฝั่งหนึ่ง และนางก็ยืนอยู่หน้ารถม้า สวมเสื้อคลุมสีแดงสดตัวใหญ่โดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก
หลี่ชิงลั่วตกใจในใจ: นางยังมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
"เจ้า... ยังไม่กลับบ้านอีกหรือ? ข้างนอกหนาวเย็นเพียงนี้ หากเจ้าจะตามหาข้า ทำไมไม่เข้าไปในโรงสุรายารอเล่า?"
ชุยจิ่วเหนียงเดินเข้ามา: "ข้ากลัวว่าจะรบกวนธุรกิจของเจ้า และไม่ได้รออยู่ที่นี่ตลอดเวลา ข้าไปเที่ยวมาหลายที่แล้วจึงกลับมา โชคดีที่ยังไม่พลาด"