ชายฉกรรจ์หลายคนส่งเสียงดังพลาดท่าลงไปในแม่น้ำติดๆ กัน
แต่คนผู้นั้นดูเหมือนจะถูกความหนาวเย็นทำให้มึนงง จนยังไม่ทันได้คิดที่จะฆ่าตัวตาย ในชั่วพริบตาก็ถูกชายฉกรรจ์ที่กระโดดลงไปในแม่น้ำอุดปากและจับกลับมาขึ้นฝั่งได้
ส่วนคนในห้องโถงใหญ่เหล่านั้น ต่างก็กินยาพิษฆ่าตัวตายกันหมดสิ้น ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป
เย็นเดียนกำลังก้มลงตรวจดูปากของคนตายเหล่านี้อย่างชำนาญ "ในปากซ่อนยาพิษไว้ ดูท่าเจ้านายเบื้องหลังพวกเขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน"
หลี่ชิงลั่วไม่คิดว่า เพิ่งจะเปิดร้านได้ไม่นาน ก็มีคนร้อนใจอยากจะล้มเธอเสียแล้ว
หากนิ่งเฉยรอวันตาย เรื่องแบบนี้ต่อจากนี้อีกไม่รู้เท่าไหร่ ยากที่จะป้องกันได้หมด!
นางให้คนไปแจ้งความก่อน แล้วให้คนนำตัวคนที่ยังมีชีวิตอยู่ไปที่ด้านหลัง
หลังจากเกิดเรื่องเช่นนี้ คนส่วนใหญ่จะยังมีอารมณ์กินข้าวที่ไหนกัน?
หลี่ชิงลั่วจำเป็นต้องแสดงท่าที "ท่านลูกค้าทุกท่าน ไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้เรื่องนี้เกิดขึ้นที่หอสุราเลิศของเรา ทำให้ท่านลูกค้าทุกท่านตกใจ และก็เสียอารมณ์ในการรับประทานอาหารของทุกท่านไปด้วย"
"แต่โชคดี ที่นายกองร้อยหยางและผู้มีเกียรติจากตระกูลใหญ่ๆ หลายท่านมาเป็นพยานในวันนี้ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงเล่ห์กลของคนต่ำช้าเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับหอสุราเลิศของเราแม้แต่น้อย"
"แต่เพื่อแสดงความขอโทษ อาหารทุกโต๊ะในวันนี้ ลดเหลือเพียงหกส่วนของทุนเท่านั้น หากโต๊ะไหนกินหมดเกลี้ยง ข้าน้อยยอมลดกำไรลงอีกหนึ่งส่วน คิดเงินเพียงห้าส่วนของยอดทั้งหมดที่ท่านใช้ในวันนี้!"
"แล้วก็ จะแถมขนมให้ทุกโต๊ะอีกหนึ่งชุด!"
"คนใช้ รีบนำขนมที่เตรียมไว้ในครัวทั้งหมดออกมาเสิร์ฟให้ท่านลูกค้าทุกโต๊ะเร็วเข้า!"
หลี่ชิงลั่วโบกมือครั้งใหญ่ ทันใดนั้นบ่าวในร้านและแม้แต่ผู้จัดการร้านต่างก็รีบไปวุ่นวายกันทันที
ส่วนลูกค้าทั้งหลาย ตอนแรกยังลังเลว่าจะไม่กินแล้วรีบกลับดีหรือไม่ พอหยางชินอู๋และเผยซานหล่างเป็นฝ่ายนั่งลงก่อน คนอื่นๆ ก็พากันนั่งกลับลงไปอีกครั้ง
หลี่ชิงลั่วสั่งการให้คนรีบยกศพเหล่านี้ออกไป แล้วก็ทำความสะอาดพื้นอย่างรวดเร็ว
พอหม้อไฟกลับมาเดือดปุดๆ อีกครั้ง ขนมเลิศรสก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ ทุกคนจึงค่อยๆ วางใจลง