นางชวีมาหาแล้วก็จากไป ผู้คนในเรือนต่างก็ได้รับรู้กันทั่วหน้า
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยถามหลี่ชิงลั่ว: "เจ้าอยากพบนางหรือไม่? หากไม่อยากพบ ย่าก็จะจัดการให้นางเอง! ไม่ให้นางไปที่ศาลาหงเฟิงของเจ้าก่อนวันปีใหม่!"
หลี่เฉาจิ้งฟังอยู่ข้าง ๆ หัวใจก็พลันกระตุกวูบหนึ่ง
เขาจ้องมองหลี่ชิงลั่วด้วยแววตาที่แฝงความหวังลึก ๆ ในใจคิดว่า หากหลัวเอ๋อร์ไม่ยอมให้อภัยแม่ของนาง เช่นนั้น...จะไม่ให้อภัยเขาผู้เป็นพ่อที่เคยละเลยนางมาก่อนด้วยหรือไม่
หลี่ชิงลั่วซบหน้าลงบนเข่าของฮูหยินผู้เฒ่าเผยแล้วกล่าวว่า "ท่านย่า ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น เรื่องนี้มิใช่ความผิดของแม่เพียงฝ่ายเดียว หลานจะไปพบนางเอง"
คำพูดของหลี่ชิงลั่วทำให้ดวงตาของหลี่เฉาจิ้งเป็นประกายขึ้นมา: "หลัวเอ๋อร์ ดี ดี! ต่อจากนี้ พ่อจะมองดูเจ้าบ่อย ๆ และจะห่วงใยเจ้า เจ้าไม่ถือสาเรื่องนี้กับแม่เจ้า พ่อก็วางใจแล้ว!"
"เอาล่ะ ๆ เจ้าพักผ่อนให้ดีเสียก่อน รอให้บาดแผลที่ขาเจ้าหายดีก่อน แล้วพวกเราคนในครอบครัวจะได้กินข้าวด้วยกันสักมื้อ!"
หลี่ชิงลั่วหลุบตาลงเล็กน้อย หันไปตอบหลี่เฉาจิ้ง: "เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"
หลี่เฉาจิ้งมาด้วยความตึงเครียด แล้วก็จากไปด้วยความยินดี
เมื่อในห้องไม่มีผู้ใดอีกแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเผยจึงถามหลี่ชิงลั่ว: "พูดมาเถอะ เหตุใดเจ้าจึงยอมพูดจากับพ่อแม่เจ้าเสียที? อย่าบอกว่านางไม่ถือสาจริง ๆ เพราะย่าไม่เชื่อหรอก!"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยหยิกจมูกหลี่ชิงลั่วเบา ๆ แม้ว่าก่อนมาหานาง หลี่ชิงลั่วจะเปลี่ยนเสื้อคลุมตัวนอกที่สะอาดแล้ว แต่จมูกของฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ยังไม่เสื่อมความสามารถ เพราะฉะนั้นนางจึงได้กลิ่นคาวเลือดบนตัวหลี่ชิงลั่วมาตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว
คิดถึงที่เด็กคนนี้รีบร้อนมาหานางเช่นนี้ ไม่รู้ว่าไม่กี่วันมานี้ต้องทนทุกข์ทรมานอะไรมาบ้าง หัวใจนางก็เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว