“เช่นนั้น ข้าไม่ตาย เจ้าผิดหวังมากสินะ พี่ชาย?”
พร้อมกับคำพูดนี้ เงาร่างของหลี่ชิงลั่วก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูเรือนหลานชาง
“อ๊า—! ผี!”
หลี่ชิงจูร้องด้วยความตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ถอยหลังอย่างหนักจนชนเข้ากับหลี่เค่อชวาน
หลี่เค่อชวานเพื่อจะแสดงให้หลี่ชิงจูเห็นว่าตนเองยังคงสูงส่งและสมบูรณ์แข็งแรงเหมือนเดิม ดังนั้นยามนี้จึงยืนพิงไม้เท้าอยู่ ถูกหลี่ชิงจูชนเข้าอย่างจังจนทั้งตัวเอนไปข้างหลัง ลากเอาหลี่ชิงจูล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่
หลี่ชิงลั่วเห็นสภาพพวกเขาเช่นนั้น บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาเป็นระยะ
นางเพียงแค่บังเอิญผ่านมาใกล้เรือนหลานชางเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้
นี่ล้วนเป็นความในใจของเขาหลี่เค่อชวานจริง ๆ!
หากยังเป็นตนเองในชาติก่อน คงจะเสียใจจนแทบขาดใจตายเพราะคำพูดเหล่านี้ ร้องไห้จนตาบวม
แต่ในชาตินี้ นางไม่แยแสพี่ชายแท้ ๆ คนนี้อีกต่อไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ความเจ็บปวดที่เขากระทำต่อนาง ทางหนึ่งทางใดนางจะต้องตอบแทนให้เขาครบทุกอย่าง!
“ไอ้เลวทราม! ตามปกติเจ้าก็ปฏิบัติต่อน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้าเช่นนี้หรือ!? ในกายนาง มีเลือดสายเดียวกันกับเจ้า พวกเจ้าสองคนต่างหากที่เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดแท้ ๆ! เกิดเรื่องกับนาง เจ้าไม่เห็นความเศร้าโศกแม้แต่น้อย กลับยังพูดจาอัปมงคลเช่นนี้อยู่ลับหลัง อีกทั้งยังกล้าอ้างว่าเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลนี้อีก!
“ไม่มีจิตใจกว้างขวางแม้แต่น้อย ไม่คู่ควรกับการเป็นพี่ชายเลย!”
หลี่เฉาจิ้งที่ตามหลี่ชิงลั่วมาข้างหลัง วันนี้ก็ได้เห็นกับตาตนเองถึงความเลวร้ายที่บุตรชายคนโตมีต่อลูกสาวแท้ ๆ ของตน