ตวนหรงฉือ: "ไม่รู้"
ถ้อยคำนั้นเป็นความจริง
ตลอดหนึ่งปีมานี้ องค์หญิงใหญ่ไม่ได้มีการติดต่อใด ๆ กับจวนซู่อ๋องอีกเลย
แม้ตวนหรงฉือจะลองทดสอบด้วยตนเอง องค์หญิงใหญ่ก็ไม่เคยรับไหว้เล่นเลยสักครั้ง
นับแต่เหตุการณ์ประตูเมืองฝั่งตะวันตก องค์หญิงใหญ่ก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน อดีตองค์หญิงใหญ่ผู้ใจกว้างและตรงไปตรงมา บัดนี้กลับกลายเป็นธิดาหลวงผู้สูงส่งเหนือเอื้อม เริ่มใช้เล่ห์เหลี่ยมยุยงการเมืองในราชสำนัก เล่นกับอำนาจและเปี่ยมด้วยทะเยอทะยาน
ทั้งจวนองค์หญิงก็กลายเป็นตระกูลสูงศักดิ์ที่หาคู่เทียบมิได้ในราชธานี ทรงอำนาจยิ่งกว่าผู้ใด
นอกจากองค์ไท่จื่อองค์ใหม่อย่างตวนหรงเจวีย์แล้ว นางผู้ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ยิ่งนัก ก็คือผู้ทรงอำนาจสูงสุดในราชธานีบัดนี้
กระทั่งซู่อ๋องผู้ซึ่งชื่อเสียงค่อย ๆ เสื่อมลง ก็ไม่อาจต้านทานนางที่กำลังรุ่งเรืองสูงสุดฤทธิ์ได้
ในใจของหลี่ชิงลั่วเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่เป็นอันดี: "แคว้นตะวันตก... หรือว่า... จะเกี่ยวข้องกับจู่ลี่หยา?"
คาดเดาหนึ่งแวบผ่านขึ้นในใจ — หรือว่าจู่ลี่หยาจะยังไม่ตาย?
หรือไม่ก็ชินอวี้กลับมาเกิดใหม่อยู่ในร่างของฉางกงจู?
ทว่าทั้งสองก็มิได้มีสายเลือดเกี่ยวดองกันแต่อย่างใด
ไม่ใช่... ในวันเกิดเหตุที่ประตูเมืองฝั่งตะวันตก ยังมีอีกผู้หนึ่งจากไปด้วย และผู้นั้นมีสายเลือดเกี่ยวดองลึกซึ้งกับองค์หญิงใหญ่
"ตวนหรงอิ้น!"
"อาชื่อ เจ้าเคยทดสอบหรือไม่ องค์หญิงใหญ่ที่แท้จริงแล้วท่าน..."
ตวนหรงฉือใช้นิ้วเบา ๆ ตบที่หลังมือของหลี่ชิงลั่ว
"นางก็เป็นแต่พี่หญิงใหญ่เท่านั้น"